Życie Wieczne

Rok VIII/Nr 2/32/ kwiecień-maj-czerwiec /2007

Kwartalnik formacyjny Młodzieżowego Dzieła Pomocy dla Czyśćca (MDPC) przeznaczony jest do użytku wewnętrznego. Kierowany jest do Członków MDPC oraz do dziewcząt zainteresowanych duchowością i charyzmatem Zgromadzenia.

Redagują: s. Anna Czajkowska, s. Irena Złotkowska, s. Anna Pękowska

ADRES REDAKCJI:

„Życie Wieczne”, ul. Poprzeczna 1, 05-070 Sulejówek,

tel. 022/487 86 08 lub kom.: 0/ 698 230 430; e-mail: mdpcanna@wp.pl

KONTO MDPC:

s. Irena Złotkowska, ul. Poprzeczna 1, 05-070 Sulejówek

Bank PEKAO S.A. I O/ Sulejówek

06 1240 2148 1111 0000 3034 6819

***********************

W TYM NUMERZE "ŻYCIA WIECZNEGO":

DO PRZYJACIÓŁ

Najważniejsza jest miłość: Upodobanie i zakochanie

O cnotach zapomnianych: Cichość

BLIŻEJ BOGA

Oddech życia...

BLIŻEJ KOŚCIOŁA

Triduum Paschalne

Trzy serca

W KRĘGU WIECZNOŚCI

Czyściec w doświadczeniu świętych - św. Gertruda

Jak pomagać duszom czyśćcowym? Jałmużna - wdowi grosz

Kwartalna intencja modlitewna MDPC

Z LISTÓW PRZYJACIÓŁ

W diabelskim obiektywie

Rekolekcje MDPC: świadectwa

Z ŻYCIA SIÓSTR I MDPC

W skrócie

Świadectwo powołania: Tutaj jest moje miejsce...

Śladami św. Franciszka: Wybór szaty…

Życzenia świąteczne

***********************

DO PRZYJACIÓŁ

NAJWAŻNIEJSZA JEST MIŁOŚĆ…

Upodobanie i zakochanie

„Jak pszczoła w miodzie się rodzi, miodem się karmi i lata tylko dla zbierania miodu, tak miłość rodzi się z upodobania, upodobaniem żyje i zmierza do upodobania” - zapewniał św. Franciszek Salezy w swoim Traktacie o miłości Bożej. Przy czym rozumiał on upodobanie nie w sensie doznań zmysłowych dążących do posiadania, ale raczej duchowych i związanych z poruszeniem woli, zmierzającym ku dobru, które dostrzegamy w drugim człowieku. Uważał, że pierwsze upodobanie w dobru jest miłością, ale miłość nie może być jedynie upodobaniem. Cały proces rozwoju miłości wyprowadza - podobnie jak św. Tomasz z Akwinu - od połączenia woli człowieka z dobrem: „Wola ma tak ścisłe pokrewieństwo z dobrem - pisze Autor Traktatu - że skoro tylko je ujrzy, natychmiast ku niemu się skłania, znajdując w nim upodobanie”. Wola zaś jest „władzą pociągającą i skłaniającą do dobra”. Dlatego porównując miłość do drzewa uważał, że ten związek woli z dobrem jest korzeniem; początkiem pnia - upodobanie; główną częścią pnia - dążenie; gałęziami drzewa - szukanie środków i wysiłki ku temu zmierzające; natomiast owocami drzewa - zjednoczenie z dobrem i radosne zadowolenie z niego wynikające.

O samym upodobaniu w odniesieniu do miłości pisał w sposób iście poetycki, a przy tym jakże realistyczny i bliski osobom kochającym się: „Upodobanie jest pierwszym wstrząśnięciem lub poruszeniem woli na widok dobra. Po nim następuje dalsze pociągnięcie i skłonienie woli ku przedmiotowi umiłowanemu, stanowiące istotę miłości. (…) Upodobanie jest punktem wyjścia, miłość zaś pobudza do dalszej drogi. Upodobanie jest przebudzeniem serca, miłość jego rozkwitem! Upodobanie sprawia, że serce powstaje ze snu, miłość wprawia je w ruch. Dzięki upodobaniu serce rozpościera swe skrzydła do lotu, lecz miłość stanowi istotę jego lotu”.

Wielu autorów piszących o miłości jest zgodnych co do tego, że jej początkiem jest upodobanie. I tak np. Ryszard Mordarski w artykule O istocie miłości pisze: „Wstępnym krokiem na drodze miłości jest miłość upodobania (amor complacentiae). Rodzi się ono z zachwytu i rozmiłowania w pięknie i dobru drugiej osoby. Z chwilą, gdy dostrzegamy po raz pierwszy jej urok (nawet, gdy ona jeszcze o tym nie wie) już pojawia się wdzięczność, za to, że ubogaciła nas ona swoją obecnością. Już wtedy bowiem druga osoba staje się moim dobroczyńcą, kimś, kto ofiaruje mi siebie do kontemplacji”.

Trzeba jednak zaznaczyć, że św. Franciszek Salezy, wskazując na upodobanie, jako początek miłości, równocześnie nadaje mu nie tylko rolę czegoś, co rozpala ogień miłości między dwojgiem ludzi, a potem znika, lecz przez cały czas ten ogień w ich sercach podtrzymuje. Stąd w jego dziele o miłości wyczytamy też, że: „Jak długo trwa upodobanie, będące niejako matką i karmicielką miłości, tak długo trwa miłość. Z chwilą, gdy zamiera upodobanie, zamiera miłość”. Z powyższego wynika, że Święty bardzo szeroko ujmował zagadnienie upodobania, nie zawężając go do samych początkowych wrażeń. Można by powiedzieć, że upatrywał w nim pewne wciąż trwające rozsmakowanie się w dobru tkwiącym we wnętrzu umiłowanego człowieka. Dzięki temu raz dostrzeżone w drugiej osobie dobro i piękno nie ulega prawom czasu - prawom przemijania. Jeżeli kochamy prawdziwie całe życie będziemy obcować z tym samym, jedynym i niepowtarzalnym pięknem serca, które zechciało zaprosić nas do swojego wnętrza i ukrytymi tam skarbami ubogacić, i upiększyć nasze istnienie.

Zanim jednak miłość, rozpalona iskrą upodobania, zajaśnieje pełnią swego blasku zazwyczaj przechodzi przez bardzo burzliwy czas zakochania. Niestety czasami zdarza się również, że na tym etapie się wyczerpuje, bo jak pisze J. Ortega y Gasset: „po zakochaniu nie zawsze przychodzi miłość prawdziwa”. Dlaczego? Zapewne z różnych powodów. Jednym z nich może być utożsamienie intensywności uczuć i wszelkich przeżyć emocjonalnych, towarzyszących pierwszym porywom serca z samą miłością, gdyż: „Urok i czar drugiej osoby - twierdzi Mordarski - może czasami oddziałać z wielką gwałtownością i wprowadzić silne zachwianie emocjonalne”. Stąd im więcej teoretycznej wiedzy na temat zakochania człowiek posiada, tym ma większe szanse na dobre przeżycie tego stanu, a doprawdy nie jest on łatwy.

Czym zatem jest zakochanie? Wyżej cytowany autor uważa, że: „w swej istocie to nadaktywność umysłu, uparcie skupiającego się na drugiej osobie, do tego stopnia, że wypełnia ona całą jego przestrzeń i staje się poniekąd ideé fixe. Uwaga jest nieustannie zainteresowana drugim, bez przerwy wyróżnia go i ku niemu się kieruje. Eliminuje przy tym wszystko, co przeszkadza w postrzeganiu drugiego, przez co świadomość staje się niejako zniewolona przez zakochanie; zawęża się i redukuje do jednej myśli. Koncentracja na osobie, która nas zachwyciła, jest czasami tak uporczywa, że niemal przydaje tej osobie realności. Staje się ona o wiele bardziej rzeczywista w istnieniu i realniejsza od czegokolwiek innego. (…) Uwaga nieustannie jest na niej skoncentrowana. Osoba (ta) jest wszechobecna i zawiera cały świat, do tego stopnia, że poza nią świat jakby nie istnieje. Dlatego zakochanie można nazwać chwilowym ograniczeniem umysłu, który w tym stanie jest tak sparaliżowany, że poza osobą, która go oczarowała nie dostrzega w ogóle świata”.

Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ zakochanie opiera się przede wszystkim na poznaniu bazującym na silnych, a nawet gwałtownych wrażeniach i czułostkowych wzruszeniach. Mimo, że zawsze towarzyszą one narodzinom miłości, będąc po prostu reakcją na dobro i piękno drugiego człowieka, jednak bardzo idealizują obiekt westchnień. Zakochany kreuje w swoim umyśle idealny, bardzo subiektywny obraz danej osoby. Jest on oparty głównie na własnych życzeniach, wyobrażeniach i pragnieniach. W konsekwencji rozkochuje się nie w drugim człowieku, ale w stworzonym przez siebie i wyidealizowanym obrazie. Ponieważ uczucia i emocje ze swej natury są zmienne i nietrwałe, szybko przemijają, pozostawiając ogromną pustkę. Jednak z powodu wielkiego zauroczenia trudno dostrzec, że to co dzieje się między dwojgiem ludzi; że to, co jest spostrzegane przez nich jako najwspanialsze i najcudowniejsze z doświadczeń w życiu; że to „wariowanie” na swoim punkcie, nie jest dowodem potęgi miłości. Może to równie dobrze być dowodem osamotnienia i przejawem ogromnego głodu miłości, który ktoś w sobie dotąd nosił! Gdyby więc miłość była tylko na nich zbudowana skazana by była na niepowodzenie, doprowadzając do wielkich rozczarowań i miłosnych dramatów.

Z pewnością nikt, znajdując upodobanie w drugiej osobie, nie chce takiego finału, więc rodzą się w nas pytania: jak uniknąć bolesnej porażki?; co zrobić, żeby nie dać się omamić własnym emocjom?; czy można jakoś nad nimi zapanować i ukierunkować tak, aby zakochanie stało się pięknym doświadczeniem i kolejnym krokiem na szlaku prowadzącym ku szczytom dojrzałej miłości? Cdn.

s. Anna Czajkowska WDC

O CNOTACH ZAPOMNIANYCH

Cichość

„Czytając trzecie błogosławieństwo, ludzie-milczki zacierają ręce: nareszcie ktoś docenił ich sposób bycia. Zamiast codziennego powiedz coś wreszcie! - błogosławieni!... Ale oczywiście problem nie jest taki prosty. (…) Pod maską milczenia kryje się często stłumiona wrzawa roszczeń, pretensji, ocen. Nie są one artykułowane z obawy przed negatywnym przyjęciem przez otoczenie, ale gdy tylko milczek poczuje się pewniej, staje się nagle bardzo rozmowny, wręcz gadatliwy. Obie postawy mają w gruncie rzeczy to samo źródło - względy ludzkie” - twierdzi Jacek Sochoń w książce zatytułowanej Błogosławieni. Dlatego cnota cichości jeżeli byłaby utożsamiana tylko z zewnętrznym milczeniem nie wyraża prawdą o niej. Cichość to coś o wiele głębszego.

„Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię” (Mt 5,5). Takie brzmienie trzeciego błogosławieństwa (zawarte np. w Biblii Tysiąclecia) jest najpowszechniej znane, ale warto czasami sięgnąć do innych przekładów Pisma Świętego, żeby lepiej zrozumieć jakieś zagadnienie. I tak Biblia Poznańska (tzn. przekład z języków oryginalnych dokonany przez zespół katolickich biblistów z tzw. poznańskiej szkoły biblistyki) podaje nieco inną wersję: „Szczęśliwi łagodni, albowiem odziedziczą ziemię”. Teraz widzimy już bardzo wyraźnie, że ewangeliczne błogosławieństwo nie mówi o ludziach milczących, spiętych lękiem i wewnętrznym hałasem, lecz o ludziach szczęśliwych, otwartych na działanie Ducha Bożego i poddających się Jego prowadzeniu, bo - jak zapewnia nas Słowo - łagodność jest owocem dostępnym dla tych, którzy żyją według Ducha (por. Ga 5, 22-26).

Ludzie cisi (łagodni), to ci, którzy świadomie rezygnują ze stosowania przemocy, z chęci bycia zauważanym i docenianym. Jest to wyraz pokory, wewnętrznego wyciszenia bez domagania się realizacji własnych planów i zamierzeń, a zatem wyraz całkowitego zdania się na wolę Bożą.

Cichość sprawia, że człowiek używając nawet podniesionego głosu robi to ze względu na dobro bliźniego, albo na wymogi wykonywanego zawodu. Jednak trudno sobie wyobrazić, żeby ktoś, zachowujący w sercu Boże błogosławieństwo o cichości, brał udział w czczej gadaninie obficie przyozdobionej wulgaryzmami, w tworzeniu i szerzeniu plotek, w opowiadaniu dwuznacznych dowcipów czy też, żeby posługiwał się w życiu intrygami czy manipulacją.

Dlatego sprawdzianem chrześcijańskiej cnoty cichości są relacje międzyludzkie. Św. Paweł napomina: „…zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością znosząc siebie nawzajem w miłości” (Ef 4,1n). Każdy z nas jest powołany do bycia synem lub córką, siostrą, bratem, uczniem, przyjacielem. Cichość to sposób bycia, który pomaga realizować powołanie do życia we wspólnocie, bo jednoczy ludzi z sobą. Osoba cicha potrafi słuchać drugiej osoby oraz wchodzić z nią w prawdziwy dialog, a dzięki temu poznawać ją i kochać. Słuchanie bowiem - jako owoc cnoty cichości - stanowi jeden ze sposobów wyrażania miłości i to nie tylko w stosunku do człowieka, ale przede wszystkim do Pana Boga.

Jeżeli cnota cichości uzdalnia nas do słuchania, to równocześnie wspomaga naszą modlitwę, która według wskazań Nowego Testamentu powinna trwać nieustannie (1 Tes 5, 16-18), ale jednocześnie nie może być gadulstwem z naszej strony (Mt 6, 6-7). Cichość pozwala zbliżać się do Boga z sercem pokornym i skruszonym, a więc także uważnym i słuchającym. W takiej modlitwie otwieramy się na Boga, który objawia nam Siebie, abyśmy odkrywając Jego miłość mogli także odpowiedzieć miłością. Cnota cichości polega zatem na skupieniu się „tu i teraz”, na sytuacji i miejscu, w którym jesteśmy. Wymaga to nieraz podjęcia trudu wyciszenia emocji, uczuć i tłoczących się myśli. Tylko wtedy nasze serce będzie cichym domem dla Boga, zawsze otwartym na Jego obecność.

Najpiękniejszy przykład cichości daje nam Jezus, wskazując na samego Siebie: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy (łagodny) i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem słodkie jest moje jarzmo, a moje brzemię lekkie” (Mt 11,29). Co oznacza zaproszenie, aby wziąć jarzmo Jezusowe na siebie, uczyć się od Niego cichości i w ten sposób znaleźć ukojenie dla duszy? Zdaniem biblistów jest to wezwanie do wejścia w zażyłą relację z Ojcem, która - jako jedyna - daje człowiekowi prawdziwą wolność od przeróżnych jarzm. Człowiek cichy to ten, który nie w oczach ludzkich szuka uznania, ale przychodzi do Boga, aby w Nim poznać prawdę o sobie. Jezus zdejmując z nas brzemię ludzkich względów, daje wytchnienie, bo zapewnia, że człowiek jest przede wszystkim tym, kim jest w oczach Bożych - nikim więcej (por. św. Franciszek z Asyżu, Pisma). Zatem nasze serce dozna pokrzepienia wtedy, gdy uznamy siebie za dzieci jednego Ojca, który nakłada na nas słodkie i lekkie jarzmo miłości wobec Niego i drugiego człowieka.

Chrześcijanin, posiadający cnotę cichości, chce przede wszystkim być godnym uczniem swego Mistrza, a więc we właściwy człowiekowi sposób także dawać swoim bliźnim wytchnienie od przytłaczających brzemion codzienności. Dlatego do ludzi modlitwy, łagodnych, wewnętrznie wyciszonych, nie rzucających słów na wiatr szybko nabieramy zaufania, szukamy u nich rady czy wsparcia. Zauważamy, że w gronie rówieśników nie zabiegają o uznanie za wszelką cenę, nie chwieją się jak chorągiewka w swoich poglądach na życie, że potrafią odważnie stanąć w obronie najwyższych wartości podobnie jak Jezus, wypędzający przekupniów ze świątyni (Mt 21, 12-13), albo jak św. Paweł, który wiele razy napominał braci początkujących w wierze, ale zawsze czynił to „przez cichość i łagodność Chrystusa” (2 Kor 10,1), nie odbierając nikomu godności.

Każdy z nas ma możliwość wydoskonalenia się w cnocie cichości, jeżeli tylko zechce uczyć się jej od Pana, który każdemu hojnie udziela wszelkich łask, gdyż to właśnie On sam „Napełnił nas wszelkim błogosławieństwem (…) i wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem” (Tes 1,4). Drogą do świętości jest droga cnót i dlatego w Liście do Kolosan św. Paweł zachęca nas: „Jako więc wybrańcy Boży – święci i umiłowani – obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość i cierpliwość...” (Kol 3,12).

s. Anna Pękowska WDC

***********************

BLIŻEJ BOGA

ODDECH ŻYCIA...

Jezus jest naszą modlitwą. Niech to będzie pierwsza myśl wiary, kiedy chcemy się modlić. (…) Zjednoczenie z Bogiem, które Jezus odsłania w swojej modlitwie, jest znakiem dla nas. Jezus przyłącza nas do swojej modlitwy, (…) podtrzymuje w nas dalej dar swojej modlitwy, niejako prosząc nas o pożyczenie naszego umysłu, naszego serca, naszych ust, aby w czasie istnienia ludzkości kontynuować na ziemi modlitwę, którą rozpoczął wcielając się.

Jan Paweł II

Kiedy myśl całą swą troskę skupia na tym Imieniu, ono wypala wszelki brud pokrywający duszę. (…) Dlatego Pan wzbudza w duszy wielką miłość do Jego chwały.

Gdy owo chwalebne i upragnione Imię, poprzez żarliwość serca, nieustannie pozostaje w naszej pamięci, tworzy w nas zdolność miłowania Jego dobroci do tego stopnia, że nic nie jest w stanie temu przeszkodzić.

Didoch z Fotyki

Modlitwa polegająca na wzywaniu imienia Jezus zwraca nas ku Bogu, otwiera serce na moc łaski od Niego płynącej, utwierdza je w woli trwania w bliskości z Nim oraz usprawnia do podążania za Jego wskazaniami. Po prostu całą rzeczywistość naszego życia koncentruje wokół osoby Boga. Dlatego ważnym elementem modlitwy zwanej Jezusową jest jak najczęstsze jej powtarzanie i uwewnętrznianie, aby mogła ogarnąć całą aktywność człowieka, jak to zalecał św. Bazyli Wielki: „Będziesz zatem modlił się nieustannie, jeśli nie ograniczysz modlitwy jedynie do słów, ale całym swoim postępowaniem i sposobem myślenia przylgniesz do Boga, wtedy twoje życie stanie się ciągłą i nieustanną modlitwą”.

Chodzi przede wszystkim o zrozumienie, że prawdziwa modlitwa, choćby najprostsza w swej zewnętrznej formie, przemienia całego człowieka przez to, że wzmaga w nim pragnienie coraz głębszej relacji z Bogiem. A tej nie da się osiągnąć bez częstego korzystania z sakramentu Pojednania i przystępowania do Komunii świętej. Człowiek pragnący coraz doskonalszej miłości chce poznawać tego, kogo miłuje, więc modlitwa prowadzi także do sięgania po Pismo Święte i rozważanie Bożego słowa. Stąd modlitwa Jezusowa, choć tak krótka, że może ograniczać się do wypowiadania samego Imienia „Jezus”, albo do jednego wezwania: „Panie Jezu Chryste zmiłuj się nade mną”, wymaga jednak wysiłku i trudu wgłębiania się w całe bogactwo chrześcijańskiego życia duchowego.

Ojcowie Pustyni zachęcali do wytrwałości w modlitwie serca i nie traktowania jej w sposób mechaniczny. Jej owocność bowiem nie zależy od ilości powtarzanych wezwań, ale od sposobu ich odmawiania. Ważne jest, by modlić się powoli, skupiając się na obecności Boga w swoim sercu. W tym miejscu pojawia się pytanie jak to pogodzić z nauką w szkole, albo wykonywaniem jakiejś pracy? Wiadomo, że musimy w ciągu dnia wykonywać różne czynności i zajmować się wieloma rzeczami, ale wiele z tych zajęć pozostawia nam możliwość wznoszenia myśli ku Bogu. Mamy przecież jakieś przerwy, czas odpoczynku, albo niekiedy wykonujemy zwykłe prace fizyczne, które nie wymagają zbytniego zaangażowania umysłu. Jeżeli naszych myśli nie wypełnimy czymś duchowym, szybko zaczną one krążyć wokół zdarzeń, sytuacji, raniących słów, obrazów i marzeń, siejąc tym samym zgiełk i zamęt w naszym sercu. Często prowadzimy w sobie burzliwe dialogi, roztrząsając jak powinniśmy się zachować, co mogliśmy powiedzieć. Układamy całe scenariusze kolejnych spotkań, które później albo w ogóle nie mają miejsca, albo i tak toczą się innym torem. Modlitwa Jezusowa chroni nas przed tym wewnętrznym chaosem, wycisza, uspokaja, pozwala zaczerpnąć nowych sił. Przyzywanie Bożego Imienia jest aktem pokory człowieka, który zdaje sobie sprawę, że własnymi siłami nic nie jest w stanie poukładać w swoim życiu. Woła więc o pomoc, o zmiłowanie do Jezusa, którego czyni w ten sposób swoim jedynym Obrońcą i Odkupicielem, jedynym Panem. Cdn.

WDC

***********************

BLIŻEJ KOŚCIOŁA

5-7 IV: TRIDUUM PASCHALNE

Pascha - oznacza przejście. W Starym Testamencie Żydzi świętowali paschę na pamiątkę wyjścia z niewoli egipskiej. Wtedy to Bóg przeszedł przez Egipt, nawiedzając go plagami, by skruszyć serce faraona dla uwolnienia swego ludu Izraela. Pascha jest więc przejściem Boga przez życie człowieka, przez jego historię, aby dzięki Bożej mocy również człowiek mógł przejść od tego, co go zniewala do pełnej wolności dzieci Bożych. Święto Paschy obchodzili Żydzi każdego roku wspominając to wielkie wydarzenie i oczekując jednocześnie na Mesjasza, który ostatecznie miał wyzwolić swój lud z niewoli zła, dokonać przemiany świata, przywrócić ostatecznie ludzi Bogu oraz pozwolić odnaleźć utracony raj. Święto Paschy żydowskiej rozpoczynało się wieczerzą paschalną.

Jezus Chrystus przychodząc na świat wypełnił wszystkie mesjańskie oczekiwania Starego Testamentu. Wielki Czwartek wieczorem rozpoczyna paschę Jezusa, czyli wydarzenia związane z Jego ostatecznym przejściem przez to, co najtrudniejsze w życiu każdego człowieka - zniewolenie grzechem i śmiercią. Ostatnia Wieczerza, ma charakter pożegnalnej uczty Jezusa ze swymi uczniami, a także jest wypełnieniem żydowskiej wieczerzy paschalnej. Jezus rozpoczyna ją od symbolicznego gestu umycia nóg Apostołom. Oni są zaskoczeni, zdezorientowani, nawet zaszokowani postawą Mistrza. Piotr usiłuje bronić się przed posługą Jezusa wobec niego. Zbawiciel sam tłumaczy swoją mniemającą granic postawę uniżenia i służby wobec uczniów: „jeżeli więc ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak ja wam uczyniłem. (…) Wiedząc to będziecie błogosławieni, gdy według tego będziecie postępować” (J 13, 14-15.17). Słowa Jezusa - będziecie błogosławieni, będziecie szczęśliwi, ukazują logikę prawdziwego szczęścia i logikę nowego życia, jakie przyniósł Jezus i jakie proponuje wszystkim ludziom. Jest to przejście od pojmowania życia jako panowania i samowystarczalności do przyjęcia go jako daru otrzymanego od Boga i jako służby.

W czasie ostatniej wieczerzy Chrystus ofiarował nam siebie w sposób ostateczny i definitywny, po to, abyśmy my mogli przejść ostatecznie w całkowite posiadanie Boga. Wchodzi w ciemną noc grzechu, we wszelkie oddalenie człowieka od Boga i człowieka od człowieka, w przenikliwy ból opuszczenia i niewypowiedziane cierpienie związane z zerwaniem wszelkich więzi. „On sam w swoim ciele poniósł nasze grzechy na drzewo krzyża, abyśmy przestali być uczestnikami grzechów”(1 P 2,24).

Wielki Piątek i Wielka Sobota naznaczone przejściem Jezusa przez otchłań śmierci prowadzą ku porankowi Wielkanocy, ku chwale i radości Zmartwychwstania. Grób, symbol mroków ludzkiego życia naznaczonego śmiercią i piekłem, staje się pusty i zostaje napełniony światłem i początkiem nowego życia. Miejsce przeklęte i najniższe, także w każdym z nas, staje się miejscem objawienia nowego początku. W Jezusie dokonuje się bowiem także nasze przejście przez wszelką otchłań duchowego zamknięcia i śmierci ku nowej egzystencji ocalonej od zamknięcia w sobie i otwartej na Boga i Jego miłość. W Nim, jako naszej Głowie powróciliśmy już wszyscy do Ojca i „już” jesteśmy u Ojca, a także mamy dostęp do Jego życia i miłości. Jezus stał się dla nas otwartymi drzwiami, otwarta bramą ku odrodzeniu i zmartwychwstaniu. W Nim koniec znów zajaśniał blaskiem początku i wieczność przeniknęła czas tak, jak niebo przeniknęło wnętrze grobu Jezusa.

Zmartwychwstanie jest tajemnicą odrodzonej na nowo nadziei ostatecznego zwycięstwa dobra nad złem, światła nad ciemnością, życia nad śmiercią. I chociaż grzech i śmierć istnieją nadal jako zjawiska dotykające człowieka, ale nie muszą odtąd nad nim panować jako nieunikniony i ostateczny jego los. Tajemnica paschalna śmierci i zmartwychwstania Chrystusa Pana przezwyciężyła definitywnie moc grzechu i śmierci i dała nam łaskę nowego życia, uświęcenia i przebóstwienia.

Pascha jest więc dla każdego z nas nieustanną bliskością Tego, który odszedł, ale pozostał z nami przez wszystkie dni aż do skończenia świata (por. Mt 28,20). W wydarzeniu paschalnym Jezusa zapoczątkowane zostało spełnienie człowieka i świata w Bogu, które urzeczywistni się do końca w każdym z nas w wieczności, gdy ostatecznie przejdziemy razem z Nim i w Nim z tej ziemi by już na wieki być u Ojca.

s. Irena Złotkowska WDC

15 VI - UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA

16 VI - WSPOMNIENIE NIEPOKALANEGO SERCA NMP

Trzy serca…

„Jednego serca tak mało, tak mało/ Jednego serca trzeba mi na ziemi/ co by przy moim miłością zadrżało/ a byłbym cichem pomiędzy cichemi (…) Jednego serca, tak mało mi trzeba...” - pisał Adam Asnyk w jednym z wierszy, wyrażając odwieczne, ludzkie pragnienie bycia kochanym. Jednego ludzkiego serca człowiek pragnie… tak mało! Dlatego Poeta kończy utwór dość pesymistycznie: „Jednego serca, tak mało mi trzeba, a jednak widzę, że żądam za wiele”. Pragnąć tylko jednego ludzkiego serca to naprawdę za mało, bo trzeba chcieć więcej, dużo więcej. Wtedy dane nam będzie nie tylko to serce, ale i drugie, i nawet trzecie!

Są takie Serca, o których prawie wcale się nie pamięta i tak mało się ich pragnie - Serce Jezusa i Serce Jego Niepokalanej Matki… Dwa Serca płonące miłością, Serca hojne, Serca otwarte, z których obfitość darów możemy czerpać „pełnymi garściami”. Trzeba tylko te dary rozpoznać i chcieć na nie otworzyć swoje człowiecze serce.

Potrzebujemy trzech serc, chociaż czasami sobie tego nie uświadamiamy i dlatego koncentrujemy się na poszukiwaniu tego jednego i najsłabszego z nich - serca drugiego człowieka. A gdy już znajdziemy… odkrywamy, że nie wiemy jak kochać i jak tę miłość przyjmować. Doznawszy rozczarowania niespełnioną miłością stwierdzamy podobnie jak Asnyk, że chyba żądaliśmy za wiele, choć pragnęliśmy tak mało. Zapewne znane jest przysłowie mówiące, że z pustego nawet Salomon nie naleje. To prawda! Jeżeli nie napełnimy najpierw swojego wnętrza miłością „z nieba” nie będziemy zdolni do obdarowania nią ani samych siebie, ani też drugiego człowieka. Będziemy puści i niezdolni do podejmowania trudu miłowania. Jak więc zaczerpnąć z niebiańskiego skarbca? Najprościej przez szczere poświecenie siebie Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Sercu Jego Matki Maryi. Przez zawierzenie im swojego życia we wszystkich jego wymiarach i oddawanie im należnej czci i miłości. Wówczas zaprosimy do siebie te dwa Serca ze wszystkimi ukrytymi w nich skarbami i staniemy się silniejsi mocą Bożych łask.

Serce Jezusa, w którym mieszka cała pełnia Bóstwa jest naszym życiem i zmartwychwstaniem, jest źródłem życia i świętości, jest gorejącym ogniskiem miłości, z którego pełni wszyscyśmy otrzymali. Każdy akt Serca Boga-Człowieka wypełniony jest bez granic miłością względem Ojca, ale przenika także każdy nawet najmniejszy akt miłości serc naszych. Serce Jezusa w swej świątyni ogarnia bowiem wszystkich ludzi. Wszyscy tam mieszkamy i wszyscy jesteśmy owładnięci tą niezgłębioną miłością Trójcy Świętej. Jednoczenie naszej miłości z aktami miłości Serca Jezusowego chroni nas przed ryzykiem życia tylko dla siebie, czyniąc nas coraz bardziej dyspozycyjnymi wobec innych. A Serce Matki? Jest Sercem najbliższym Sercu Syna. Dlatego zawsze do Syna prowadzi tych, którzy Jej Sercu się powierzają i Ją jako Matkę o wstawiennictwo i obronę proszą.

WDC

***********************

W KRĘGU WIECZNOŚCI

CZYŚCIEC W DOŚWIADCZENIU ŚWIĘTYCH

Święta Gertruda (1256 - 1302)

Gdy pewnego razu św. Gertruda modliła się za zmarłą młodo zakonnicę z jej klasztoru, którą szczególnie kochała, ta ukazała się jej stojąca przed tronem Bożym w olśniewających szatach. Mimo to wyglądała na smutną i zatroskaną a wzrok kierowała w dół jakby wstydziła się spojrzeć na oblicze Boga. Widząc to Gertruda zawołała: „Najsłodszy Jezu dlaczego w swej nieskończonej dobroci nie zachęcisz swej oblubienicy by zbliżyła się do Ciebie i zaznała radości swego Pana? Dlaczego trzymasz ją z dala od siebie smutną i zalęknioną?” Wtedy Jezus serdecznym gestem przywołał do siebie zmarłą zakonnicę lecz ta cofnęła się. Nie rozumiejąc tego Gertruda zwróciła się do owej siostry: „Cofasz się, gdy nasz Pan Cię woła? Ty, któraś przez całe swe życie pragnęła bliskości Jezusa odchodzisz teraz, gdy On wyciąga ręce, by cię przyjąć?” Dusza odpowiedziała: „Nie jestem godna stawać przed Niepokalanym Barankiem. Noszę jeszcze kilka plam, jakimi zbrukałam się na ziemi. Ażeby zbliżyć się do Słońca Prawości, trzeba być czystą jak światło. Nie osiągnęłam jeszcze tego stopnia czystości, jakiego wymaga On od swoich świętych”.

Święta, której udziałem stało się to doświadczenie oraz wiele innych spotkań z duszami zmarłych, urodziła się 6 stycznia w Turyngii (Niemcy). Od piątego roku życia wychowywała się i uczyła u sióstr benedyktynek. Tam dorastając wstąpiła do klasztoru w Helfta, gdzie 27 stycznia 1281r przeżyła swoje mistyczne zaślubiny z Jezusem. Dla Gertrudy rozpoczął się czas ekstaz, objawień i proroczych wizji. Swoje stany duchowe, mistyczne przeżycia oraz polecenia, jakie otrzymała od Chrystusa zawarła w swoim dziele pt.: Objawienia.

Święta Gertruda złożyła akt heroicznej miłości za dusze czyśćcowe, czyli ofiarowała zmarłym cierpiącym w czyśćcu wszystkie swoje czyny i akty pokuty nie zostawiając sobie nic, czym mogłaby zadośćuczynić za swoje grzechy. Przed śmiercią szatan próbował zasiać w jej sercu niepokój, smutek i strach przed przyszłymi cierpieniami. Jednak Jezus nie pozwolił, by trwała w takim stanie i pocieszył jej duszę zapewniając o wiecznym szczęściu: „Bądź pewna, moja córko, że twoje umiłowanie zmarłych nie będzie ci przeszkodą. Wiedz, że ten hojny dar, jaki złożyłaś ze wszystkich swoich uczynków duszom czyśćcowym, szczególnie mi się spodobał, a na dowód tego oświadczam, iż wszystkie kary, jakie musiałabyś znosić w życiu przyszłym, zostały ci odpuszczone; co więcej, w nagrodę za twą szczodrość tak pomnażam wagę twoich zasług, że będziesz się w niebie cieszyć wieczną chwałą”. Słowa Chrystusa tak uradowały Świętą, że z uśmiechem na ustach przeszła do życia wiecznego. Miała wówczas 46 lat. Jej liturgiczne wspomnienie Kościół obchodzi 16 listopada.

W Objawieniach czytamy, że Gertruda była świadkiem jak Maryja wybawiła z czyśćca duszę brata zakonnego, Hermana, który wyróżniał się szczególnym nabożeństwem do Niej. Święta z Helfty zachęca do gorliwych modlitw za zmarłych przez Jej wstawiennictwo, wyrażając swoje przekonanie, iż Matka Boża oręduje skutecznie za duszami czyśćcowymi. Podobnie ci, którzy mieli szczególne nabożeństwo do Eucharystii po śmierci otrzymali szybkie uwolnienie z czyśćca. Przykładem tego jest dusza zmarłej zakonnicy, która ukazała się Gertrudzie i powiedziała: „Och, jakże szczęśliwa jestem, że miałam szczególne nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu w swoim życiu, ponieważ przez nie teraz otrzymałam wiele owoców. To nie potrwa już długo i zostanę przyjęta do wspaniałości nieba”. Jeszcze innym razem święta Gertruda zobaczyła duszę, która była niesiona do nieba przez prośby Kościoła.

To tylko kilka przykładów spotkań Świętej ze zmarłymi, które były dla niej wielką łaską za życia. Skuteczność modlitw w ich intencji zawdzięczała głębokiemu zjednoczeniu z Bogiem. Podczas jednego z objawień została zapytana czy pragnie zdrowia czy cierpienia, na co odpowiedziała: „Wszechmogący Boże, proszę daj mi to, co podoba się Tobie. Nie dbaj o moje pragnienia. Ja wierzę, że to, co od Ciebie otrzymam, będzie dla mnie najlepszym darem”. Tak więc umiłowanie Boga prowadziło ją do tak wielkiej miłości bliźniego.

Niech zachętą do ofiarowania wszystkiego za zmarłych będą słowa Jezusa skierowane do św. Gertrudy pod koniec jej życia, gdy lękała się o swoje zbawienie: „Te wszystkie dusze, które uratowałaś, wkrótce spotkają się z tobą, by zaprowadzić cię do Raju”.

s. Anna Pękowska WDC

JAK POMAGAĆ DUSZOM CZYŚĆCOWYM?

Jałmużna - wdowi grosz...

Pisząc o jałmużnie jako formie wspomagania zmarłych cierpiących w czyśćcu trudno nie zatrzymać się na zagadnieniu datków materialnych. Czasami, przechodząc czy jadąc ulicami miast, spotykamy ludzi żebrzących przy kościołach, na dworcach, na skrzyżowaniach głównych ulic, albo w miejscach gdzie każdego dnia przewijają się tłumy turystów. Zastanawiamy się czy im coś dać, gdy wyciągają rękę albo zbliżają się do szyby samochodu; czy nie są zwykłymi naciągaczami, czy nasze wsparcie materialne nie zostanie przeznaczone na alkohol albo narkotyki. Gdy mijamy tego człowieka obojętnie zaczynamy czuć się nieswojo, bo może jednak trzeba było go wspomóc? Jak to rozeznać? Komu i w jaki sposób udzielać jałmużny?

Kiedyś jeden z kapłanów w czasie rozmowy o „naciągaczach”, krążących od plebanii do plebanii, stwierdził, że on woli dać wsparcie dziesięciu nieuczciwym, niż pominąć choćby jednego prawdziwie potrzebującego. Był zdania, że liczy się przede wszystkim nasza intencja z jaką wspieramy proszących o pomoc, i nie w naszej gestii jest wnikanie w intencje tych, którzy pukają do naszych drzwi i serc. Uważał, że zawsze powinniśmy mieć w kieszeni kilka groszy na jałmużnę, pamiętając o tym, że miarą daru nie jest nominał banknotu czy monety, ale hojność serca i zaufanie Bożej Opatrzności, iż dzieląc się z innymi nigdy nie zostaniemy bez środków do życia. Warto w tym miejscu jeszcze raz przypomnieć sobie biblijny obraz dwóch wdów. Jedna z nich zrobiła Eliaszowi posiłek z resztki mąki i oliwy, którą w czasie panującego w Sarepcie Sydońskiej głodu miała dla siebie i syna (1 Krl 17, 8-16). Druga w świątyni jerozolimskiej wrzuciła do skarbony dwa grosze, które stanowiły całe jej utrzymanie (Mk 12, 41-44; Łk 21, 1-4).

W książce Miesiąc dusz czyśćcowych o. J.M. Girardin, pisząc o znaczeniu jałmużny dawanej ubogim ze szczerego serca i z intencją wspomagania zmarłych, posłużył się świadectwem Krzysztofa Sandovala, który później został arcybiskupem Sewilii.

„Sandoval będąc jeszcze dzieckiem - pisze o. Girardin - rozdawał ubogim część kieszonkowego, które dostawał na drobne przyjemności. W miarę jak dorastał, rozwijało się jego nabożeństwo dla zmarłych. W ich intencji oddawał biednym wiele użytecznych i jemu samemu potrzebnych rzeczy. Kiedy studiował na uniwersytecie w Louvain, zdarzyło się pewnego razu, że opóźniły się pieniądze od rodziców, na które czekał. Znalazł się bez grosza, nie mając nawet na jedzenie. Smutkiem napełniło go to, że nie mógł, w intencji dusz czyśćcowych, dać jałmużny pewnemu biedakowi, który go o nią prosił. Był tak bardzo strapiony, że wszedł do kościoła, aby pomodlić się za te drogie dusze cierpiące.

Jeszcze nie skończył modlitwy, kiedy ujrzał przystojnego młodego człowieka, który podszedł do niego i zaczął opowiadać o tym, co słychać u markiza de Diana - jego ojca - oraz u innych przyjaciół i rodziców - w taki sposób, jakby właśnie przybył z Hiszpanii. W końcu zaprosił go na obiad do hotelu. Sandoval, który przez cały dzień nic nie jadł, nie odmówił temu zaproszeniu. Zasiedli do stołu i dalej rozmawiali podczas posiłku, po czym cudzoziemiec wręczył mu pewną sumę pieniędzy, mówiąc, aby zrobił z nią, co zechce i odszedł. A pobożny Sandoval, mimo że podejmował wiele różnych wysiłków, nigdy nie zdołał odkryć, kim był jego nieznany opiekun. Nikt nigdy nie upomniał się o te pieniądze - a była to dokładnie taka suma, jakiej potrzebował. Przekonał się, że niebo uczyniło cud, zsyłając jedną z dusz czyśćcowych, którą uratował swymi modlitwami i jałmużnami.

Takiego zdania był też papież Klemens VIII, któremu opowiedział o tym zdarzeniu. Papież kazał mu opisać ten cud, aby zachęcić wiernych do modlitwy i jałmużny za zmarłych. Zostawszy biskupem, Sandoval przez całe życie robił, co mógł, aby upowszechnić nabożeństwo do dusz czyśćcowych”. Cdn.

s. Katarzyna WDC

***********************

KWARTALNA INTENCJA MODLITEWNA MDPC

Za zmarłych polecanych modlitwom Zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek i Młodzieżowego Dzieła Pomocy dla Czyśćca

***********************

Z LISTÓW PRZYJACIÓŁ

W DIABELSKIM OBIEKTYWIE...

Byłam sfrustrowana i… ustaliłam, że mam depresję. A co? - każdy, no prawie każdy, bo co piąty Polak ponoć ma depresję - to ja nie mogę?! Pomyślałam, że to całkiem fajna sprawa, bo ani mnie kto wykryje, ani zbada… Uśmiechnęłam się do siebie, bo już oczyma wyobraźni widziałam moją najlepszą przyjaciółkę Angielkę, która ubolewa nad moim stanem, no i oczywiście Szymona, który załamuje ręce nade mną. - Ale jestem idiotka - powiedziałam sama do siebie patrząc w lustro. Taka fajna dziewczyna i depresja. Żarty! Kto by mi uwierzył…

Wieczór u Jagody był nawet sympatyczny. Spotykaliśmy się raz na dwa tygodnie, żeby zatrzymać się nieco nad własnym życiem, pomodlić się, a przede wszystkim posłuchać refleksji o naszej młodej rzeczywistości. To był najbardziej fascynujący punkt programu, gdy Jacek - obecnie kleryk Jacek - przedstawiał nam ciekawe spojrzenia młodych ludzi, takich jak my, na to, co się wokół nas dzieje… „Żyj do licha! Żyj dla życia. Nie żyj nadaremnie - czytał Jacek - Życie szybko płynie. Nie odbębniaj życia tak, jak odbębniasz sprawy bieżące. Życie jest krótkie. Wejdź głęboko w siebie. Nie żyj dla weekendu. Każde dzisiaj magazynuje się w wewnętrznym lamusie. Żyj dla innych, ale nie daj się zwodzić tanim sentymentom. Żyj również dla siebie, bo jeżeli w porywie miłości do drugiego uciekasz od siebie, sam siebie zwodzisz. Kochaj siebie tak, jak Bóg ciebie kocha. Bądź człowiekiem żyjącym, naprawdę żyjącym. Człowiekiem d o b r z e żyjącym…”.

- Możesz się zatrzymać? - usłyszałam swój głos skierowany do Jacka. - Ależ oczywiście, dla ciebie zawsze… - uśmiechnął się Jacek. - Przepraszam, ale tych myśli „wytoczyłeś” jednym tchem, że nie jestem w stanie ogarnąć. Przecież tam są same imperatywy!!!

- Gośka - spokojnie. Nie musisz zapamiętać wszystkiego - rzuciła Jolka. Wystarczy, że postanowisz ŻYĆ! - Wszyscy wybuchnęli serdecznym śmiechem. Rzeczywiście rewelacja. Jolka ty jesteś po prostu genialna, ale mnie wcale nie było do śmiechu. Przemknęło mi przez myśl: A może ja mam depresję?, ale natychmiast wyrzuciłam to z siebie. Jeszcze raz tak pomyślę i depresja na zawołanie - koniec tematu. Ten wewnętrzny szept przywrócił mnie znowu do ludzi.- Gosiu, o co chciałaś zapytać - zwrócił się do mnie Jacek. Dajcie jej dojść do słowa, poprosił super delikatnie - i to zawsze mnie intrygowało, skąd w nim tyle cierpliwości, taktu, spokoju.

Jacku skąd ty bierzesz tyle mądrych rzeczy? - zapytałam, aby o cokolwiek zapytać, bo nic nie przychodziło mi do głowy. - Ten urywek jest z książki P. Taleca „Wierzyć dzisiaj”, ale zawsze wyszukuję różne myśli z różnych książek - odparł naturalnie Jacek. - Acha - z Taleca. Dziękuję… I wtedy naprawdę zaczęłam mówić… - Słuchajcie - oznajmiłam - ja chcę wiedzieć konkretnie, co to znaczy naprawdę żyć. Czy nie zauważacie opętania tego świata. Czy nie poddajemy się nawałnicy ofert, reklam, propozycji do nas kierowanych? A to najlepsza torebka-specjalnie dla ciebie, a to farba, szampon, krem… wszystko wyłącznie dla twego dobra… A to odtwarzacz, aparat, komórka… dla twego dobra, wygody… Mówiłam i mówiłam. Zbyszek nazywa to słowotokiem. I tak było… - Czy my przypadkiem nie patrzymy przez diabelski obiektyw? - zakończyłam smętnym głosem…

Zrobiła się cisza, tak jakby rzeczywiście coś „diabelskiego” nam groziło. - Diabelski obiektyw - dobrze nazwane - zauważył Krzysiek. Gośka ma rację. Czy my patrzymy na codzienne życie przez pryzmat ludzi wiary? Czy prześwietlamy nasze sprawy światłem Ewangelii? Czy w ogóle zastanawiamy się o co w tym wszystkim chodzi?!... Krzysiek mówił aż nadto emocjonalnie, ale mądrze. - Wybierasz się do seminarium? - zapytała zdziwiona Zocha. Ale nikt tej uwagi nie podjął… Spotkanie trwało dłużej niż zwykle, chociaż ustaliliśmy wcześniej, że będziemy trzymali się „ram”. Cóż? - tym razem było się nad czym zastanawiać, było nad czym myśleć...

- Diabelski obiektyw-powtarzał Szymon, gdy wracaliśmy do domu. Skąd wymyśliłaś takie porównanie? - A co? Może tak nie jest? Nie wiem skąd mi to przyszło do głowy, ale jestem przekonana, że zbyt mało wagi przywiązujemy do szatańskich zamysłów; zresztą, czy w ogóle ktoś myśli o tym, że Szatan wciąż jest i działa, i że jest niestety bardzo inteligentny?!

W nocy nie mogłam zasnąć. Długo przed oczyma przewijał mi się film z ostatnich wydarzeń… Boże, jaka ja byłam głupia!!! Zupełnie zlekceważyłam tę diabelską metodę na mnie, na nas… Gonitwa, ambicje, chęć posiadania czegoś fajnego… Oczywiście bywam na niedzielnych Mszach św., spotykamy się w kręgu „pobożnych”, ale co to ma wspólnego z moją wiarą? Co to ma wspólnego z prawdziwym życiem?! „Żyj do licha!!!” - przypomniały mi się słowa cytowane przez Jacka. Najwyższy czas - powiedziałam głośno do siebie…, do swojego Boga… Już nie miałam chętki na depresję. Ani dziś…, ani jutro…, oby nigdy!

Katarzyna Borkowska

REKOLEKCJE MDPC W ŚWIADECTWIE

Stacja: Sulejówek. Po różnych przeciwnościach dotarliśmy na miejsce. (…) Tak więc podziękowałem Panu, że przywiódł mnie tutaj i pozwoliłem Mu zadziałać. Wcale nie wiedziałem, czego oczekuję, co chciałbym zmienić w swoim życiu. Przyjechałem do Sióstr tak po prostu, żeby pobyć trochę sam na sam z Chrystusem; ostatnio wiele spraw utrudniało mi kontakt z Nim.

A jak się okazało, zmian było wiele. Znalazłem odpowiedzi na trudne pytania, spotkałem wspaniałych ziomków, którzy wlali dużo ciepła w moje serce, a co najważniejsze - poznałem bliżej Boga, teraz wyraźniej widzę, jaki on naprawdę jest. To było niesamowite - niczego się nie spodziewałem, na nic szczególnego nie liczyłem… Bo przecież w Sulejówku nie najważniejsza jest niesamowitość (którą i tak się czuje), najbardziej pociągająca jest ta niezwykła atmosfera obecności Najwyższego, która przyciąga jak magnes. Człowiek chociaż przez kilka dni w roku czuje, że nie ma na sobie żadnej maski, nie musi udawać, nie musi walczyć ze sobą i innymi, bo Bóg jest tu na PIERWSZYM MIEJSCU.

Uczestnik

Przed przyjazdem do Sulejówka moje życie nie zmierzało w stronę Boga. Mimo modlitwy i spotkań oazowych wszystko przestawało mieć barwy. Szukałam czegoś w swoim życiu, albo raczej kogoś... Ale dopiero teraz wiem, że tym kimś był Bóg. Wcześniej stałam się podatna na wpływy innych. Mimo mojego twardego charakteru ulegałam. Bałam się już przyznać do wspólnoty, do Boga, do tego wszystkiego co było obce moim znajomym. Wakacyjne rekolekcje dały mi siłę i odwagę do świadczenia o Jezusie, ale po kilku miesiącach trochę się pogubiłam. Gdy przyjechałam na grudniowe rekolekcje poczułam już pierwszego dnia, że potrzebuje tego czasu, tego wyciszenia, chwil rozmyślania. To były dni, w czasie których mogłam zastanowić się nad swoim życiem, moimi relacjami ze znajomymi, z rodzicami, z samą sobą, a przede wszystkim z Bogiem. Po raz kolejny byłam na rekolekcjach, ale po raz pierwszy w taki sposób je przeżyłam. Teraz naprawdę przyjechałam tylko dla Boga i dla siebie. Zawsze myślałam, ze poznam nowych ludzi, wypełnię sobie wolny czas. Teraz było inaczej, było pięknie, mimo trudności jakich doświadczyłam.

Podczas rekolekcji był pewien punkt programu - adoracja. Można było podejść do Monstrancji, dotknąć ją, przytulić czy pocałować. Zawsze o tym marzyłam, o takiej bliskości Boga. Ale gdy podeszłam, przeraziłam się, bo nic nie uczułam. Totalna pustka, jakbym dotykała zwykły przedmiot. Żadnych uczuć, żadnej radości tylko smutek i pytanie jak Bóg mógł mi coś takiego zrobić? Dlaczego? Przez kolejne dni czułam się jak czysta kartka, jak zgaszony płomień. Chyba po raz pierwszy tak walczyłam sama z sobą. Poszłam do spowiedzi. Ksiądz wiele mi wytłumaczył. Między innymi to, że Boga nie muszę czuć, ale wierzyć, że On mnie kocha bezgraniczną miłością. On zawsze jest. Do końca rekolekcji nic nie czułam, ale wierzyłam. Wierzę nadal.

Gdy wróciłam chciałam góry przenosić. Byłam niesamowicie napełniona Bożą miłością. Chciałam gdzieś pojechać i nawracać innych. Ale zrozumiałam, że muszę najpierw sama siebie zewangelizować i jeszcze bardziej poznać Boga. Jestem wciąż słaba i upadam, ale jestem już pewna, że Bóg jest obok i zawsze mnie podnosi. Nauczyłam się Mu bezgranicznie ufać i wierzyć nawet wtedy, gdy jestem pusta i nie dostrzegam Go w swoim życiu, wtedy gdy On nie pokazuje jak bardzo mnie kocha. Chwała Tobie Panie!

Uczestniczka

Na takich rekolekcjach byłem pierwszy raz. Wcześniej jeździłem tylko na Oazę (…). Do Sulejówka pojechałem z ciekawości. Okazało się, że spotkałem tam wiele fajnych osób, a słowa naszego rekolekcjonisty Ojca Adama trafiały wprost do mojego serca. Ogromnym przeżyciem było dla mnie, gdy służyłem przy ołtarzu i Ojciec poprosił mnie, żebym przy udzielaniu Komunii Świętej trzymał kielich z Krwią Pańską. Byłem bardzo zaskoczony - to było cudowne doświadczenie. (…) Mam nadzieję, że jeszcze będę mógł uczestniczyć w rekolekcjach dla MDPC.

Michał

***********************

Z ŻYCIA SIÓSTR I MDPC

W SKRÓCIE

Rekolekcje MDPC

W trzech seriach rekolekcji organizowanych przez nasze Zgromadzenie dla Młodzieżowego Dzieła Pomocy dla Czyśćca uczestniczyły łącznie 72 osoby. Nad całością czuwały trzy Siostry Wspomożycielki: s. Anna Cz., s. Ania P. oraz nowicjuszka Lena. Jakie konkretnie przypadły funkcje każdej z Sióstr świetnie wychwyciła młodzież, układając podziękowania: „Siostra Anna ciągle biega i o ciszę wciąż zabiega. Opiekunka nasza miła, nas tu wszystkich zaprosiła; Siostra Ania, kiedy klęka na gitarce sobie brzdęka. Często uczy nas śpiewania i to cała Siostra Ania; Siostra Lena jest wspaniała, ciągle nam w czymś pomagała. A jej uśmiech istne cudo, nie zachwycać się nim trudno”. Do głoszenia rekolekcji zostali zaproszeni dwaj kapłani diecezjalni i jeden zakonnik.

*27-31.12.2006: rekolekcje „Młodość, wolność i odpowiedzialność” głosił ks. Rafał Jarosiewicz z diec. Siedleckiej, następująco scharakteryzowany przez młodzież: „To jest nasz ks. Rafał właśnie, dzięki niemu wszystko jaśniej, dzięki niemu wszystko prostsze, mądre słowo do nas dotrze. On się śmieje, zęby myje i miłością Boską żyje, te kazania które tworzy każde serce wnet otworzy”.

*29.01-02.02.2007: głoszącym rekolekcje „Uwierzyć Jezusowej miłości” był o. Adam Piasecki kapucyn, od sierpnia ub. roku pracujący w Szwecji. Dziękując Bogu za dary, których im udzielił przez posługę o. Adama, młodzi recytowali: „Ojcze Adamie, Księże wspaniały, Ty jesteś jak zdrowie. Ile Cię cenić trzeba ten tylko się dowie, kto Cię straci. Dziś piękno Twej duszy w całej ozdobie widzę i opisuję, bo zatęsknię po Tobie. Tyś nas powrócił cudem na duchowości łono, więc przenoś moją duszę utęsknioną do słów z Ewangelii św. Jana, do owieczek szukających Pana. (…) Na koniec proszę pozdrowić nieszczęśliwych Szwedów, od polskiej młodzieży, która zaczęła na nowo wierzyć!”

*12-16.02.2007: ostatnią serię rekolekcji również na temat „Uwierzyć Jezusowej miłości” prowadził ks. Jacek Kołak z Warszawy, który katechizuje w szkole i już w tym czasie nie miał ferii, a ponadto pełnił wszystkie obowiązki wikarego w parafii, a mimo to podjął się wygłoszenia tych rekolekcji dla trzydziestki młodych ludzi, poszukujących Boga i spragnionych Jego Słowa. Wdzięczność wobec Księdza wyrazili śpiewając:

„1.Księże Jacku czarnowłosy/ dziękujemy za Twe oczy/, które mówią, że Bóg kocha/ i pamięta wciąż o tobie/.

Ref. Jakże pytać o istnienie/ Boga w świecie skoro Ciebie/, wybrał dla nas, przyprowadził/ w Sulejówku Cię postawił/.

2.Dzięki Tobie zobaczyłem/ swą ślepotę, w której tkwiłem/ dziś już wiem, że pragnę kochać/ i pamiętać wciąż o Bogu/.

Ref.

Złoty Jubileusz:

4 marca - w Krynicy Morskiej odbyła się uroczystość jubileuszowa 50-lecia życia zakonnego s. Bożeny. Mszę św., w czasie której Jubilatka w obecności Przełożonej Generalnej m. Zuzanny ponowiła swoje oddanie Jezusowi, odprawili księża Werbiści. Dziękując za dar powołania s. Bożeny prośmy Boga o błogosławieństwo i potrzebne łaski na dalsze lata życia zakonnego.

Wielkanoc w Monachium:

Matka Zuzanna i s. Maria Z. w tym roku spędzą Święta Wielkanocne we wspólnocie Sióstr pracujących w Niemczech. Od kilku lat Siostry prowadzą dość liczną grupę Młodzieżowego Dzieła przy Misji polskiej Ojców Redemptorystów. Spotkania odbywają się raz w miesiącu.

Ślub Jadzi i Bogdana:

21 kwietnia - należąca do MDPC rodzona siostra s. Ani P. wstąpi w związek małżeński rozpoczynając nowy etap życiowej drogi. Jadzia jeszcze studiuje, więc życząc, aby oboje jak najpełniej podjęli swoje powołanie, wesprzyjmy ją także modlitwą w czasie sesji egzaminacyjnej.

Tydzień modlitw o powołania:

29 kwietnia - przypada niedziela Dobrego Pasterza, rozpoczynająca tydzień modlitw o powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego - dołączmy się do tego wołania Kościoła o odważne podejmowanie Chrystusowego zaproszenia.

Zbliżają się matury:

4 maja - rozpoczynają się egzaminy maturalne. Wszystkim maturzystom życzymy dużo Bożego światła w tym ostatnim miesiącu przygotowań oraz na czas samych egzaminów. Dziewczęta, które chciałyby „zaryzykować” i zamiast siedzieć nad książkami ostatnie dni przed maturą poświęcić na wzmocnienie duchowych sił na rekolekcjach - zapraszam do Słopnic k. Limanowej w dniach 28.04 - 02.05. 2007r.

Ważne daty:

7 maja - uroczystość Maryi Pośredniczki Łask. Jest to główne święto patronalne naszego Zgromadzenia. Zapraszamy do modlitewnego łączenia się z Siostrami Wspomożycielkami w dziękczynieniu Panu Jezusowi za dar kochającej Matki.

Papież przypomniał o odpustach

Benedykt XVI wydał w lutym br. Adhortację apostolską o Eucharystii Sacramentum caritatis, w której podkreśla, że „dla nowego uświadomienia relacji pomiędzy Eucharystią a sakramentem Pojednania może być pomocną zrównoważona i pogłębiona praktyka odpustów zyskiwanych dla siebie lub za zmarłych” (SC.,21).

Każda z osób należących do MDPC otrzymała broszurkę Jak pomagać duszom czyśćcowym? Odpusty. Idąc za wskazaniem papieża warto ponownie do niej zajrzeć i przypomnieć sobie warunki zyskiwania odpustów zupełnych i częściowych. Zwłaszcza, że o tę łaskę możemy starać się każdego dnia, a najbliższych miesiącach także przy okazji Wielkanocy, Święta Bożego Miłosierdzia i uroczystości: Zesłania Ducha Świętego, Bożego Ciała oraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zmarli potrzebują naszych hojnych serc - otwórzmy je dla nich.

POWOŁAŁ MNIE PAN... JESTEM WSPOMOŻYCIELKĄ

Tutaj jest moje miejsce...

Pochodzę z niewielkiej miejscowości koło Radomia. Moja rodzina była religijna, ceniono w niej modlitwę i inne praktyki pobożne. Chociaż do kościoła miałam pięć kilometrów już od dziecka chodziłam na w Adwencie na Roraty, w październiku na Różaniec i w Wielkim Poście na drogę krzyżową. Pobożność była dla mnie czymś naturalnym. Jestem najmłodsza z sześciorga rodzeństwa. Zawsze byłam mała i drobna. Mama mówiła mi, że swoje życie zawdzięczam Maryi. W dzieciństwie zachorowałam tak ciężko, że zagrażało to mojemu życiu. Wtedy mama ofiarowała mnie Matce Bożej i od tego czasu zaczęłam powracać do zdrowia.

Chodząc do kościoła wstępowałam czasami na plebanię. Pracująca tam pani gospodyni wypożyczała mi książki religijne i opowiadała o życiu zakonnym. Przyznała się, że była w zgromadzeniu sióstr, które nie noszą habitów, ale osoby te tak samo jak siostry habitowe całkowicie poświęcają swoje życie Panu Jezusowi. W czasie wojny musiała wrócić do domu ze względu na bardzo trudną sytuację w rodzinie. Od tego czasu modliła się gorąco i zachęcała młode dziewczęta z naszej parafii, aby odkrywając w sobie Jezusowe wezwanie do oddania Mu swojego życia, podejmowały to powołanie, którego ona nie zdołała zrealizować.

Po ukończeniu szkoły przyznałam się jej, że często myślę o powołaniu zakonnym. Ona mi powiedziała, że już dwie młode dziewczyny z naszej parafii są w zgromadzeniu, i że niedługo mama jednej z nich wybiera się do Nowego Miasta, aby odwiedzić swoją córkę. Bardzo się ucieszyłam myślą, że mogłabym zobaczyć dom zakonny. Moja mama wyraziła zgodę na wyjazd, gdyż na temat życia zakonnego już wcześniej z nią rozmawiałam i ona zaakceptowała mój wybór. Na początku września udałam się z mamą wspomnianej siostry do zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek. Kiedy weszłam do kaplicy ujął mnie bardzo widok Chrystus Króla w cierniowej koronie, który na mnie spoglądał z pięknego obrazu. W sercu poczułam, że właśnie tutaj jest moje miejsce i tu pragnę pozostać. Rozmawiałam z s. Mistrzynią Nowicjatu i ona potwierdziła mój wybór. Gdy chciałam powrócić do domu, Siostra Mistrzyni zapytała czy nie chcę już teraz pozostać tu na zawsze, skoro pragnę podjąć tę drogę życia. Wtedy pojawiły się we mnie obawy i niepokój - przecież chciałam jeszcze pojechać z pielgrzymką do Częstochowy. Siostra powiedziała mi, że niedługo będę miała możliwość udziału w takiej pielgrzymce ze zgromadzenia. To ostatecznie rozwiało moje obawy, pozostałam i jestem w wspomożycielką prawie pięćdziesiąt lat.

Moja siostra z bratem przywieźli mi potrzebne rzeczy, odwiedziła mnie także mama. Wkrótce zostałam przyjęta do postulatu, a po roku do nowicjatu. Najtrudniej z moją decyzją było pogodzić się tacie. Jednak będąc przejazdem w Nowym Mieście wstąpił także do mnie. Byłam już wtedy nowicjuszką. Widząc, jak bardzo jestem szczęśliwa sądzę, że i on ostatecznie cieszył się z mojego wyboru. Jednak nie doczekał moich pierwszych ślubów. Tato zmarł, gdy już prawie kończyłam nowicjat. Razem z siostrami pojechałam na jego pogrzeb

Zgromadzenie pokochałam od razu jak mój dom. Starałam się na wszystko spoglądać z dobrej strony zarówno na ludzi, jak i na różne sytuacje oraz wydarzenia. Myślę, że nauczyła mnie tego mama, która zapisała się na zawsze w moim sercu jako wzór gościnności i życzliwości. W domu widziałam jak starała się podzielić przysłowiową kromką chleba z każdym potrzebującym. Tłumaczyła, nam, że gdy patrzymy na człowieka z dobrej strony, to w każdym możemy dostrzec iskierkę dobra. Chciałam być w zakonie nie tylko po to, aby być, ale moim pragnieniem było i jest być dobrą i świętą zakonnicą. W ciągu tych 50 lat wykonywałam różne obowiązki. Pracowałam z dziećmi, opiekowałam się osobami starszymi, byłam zakrystianką, a także pracowałam na plebanii. Zawsze starałam się służyć wszystkim w duchu Bożym, pewnie wiele razy mi się to nie udawało, ale w głębi serca mam ogromną radość, że odpowiedziałam na głos powołania.

s. Daniela

ŚLADAMI ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU - PATRONA MDPC

Wybór szaty...

W naśladowaniu Świętego z pewnością nie chodzi o to, żeby rozliczać się z rodziną przed sądem, ani też urządzać takie widowisko w swojej miejscowości czy na osiedlu mieszkaniowym. Czyny Franciszka są wyrazem jego bardzo indywidualnej osobowości, a więc powielanie ich nie miałoby sensu. Nie oddawałoby charakteru naszego osobistego podążania do Chrystusa. Scena obnażenia musi być przez nas odczytana przede wszystkim w swojej zasadniczej, czyli duchowej głębi. W tym wymiarze uchwycimy przekaz, który dotyczy każdej osoby pragnącej oddać swoje życie Jezusowi.

Franciszek obnażył się z szat, które otrzymał od swojego ojca. Gdy zajrzymy do słownika łacińskiego, dowiemy się, że znaczenie słowa szata oddawane jest za pomocą słowa habitus, które to z kolei oznacza także sprawności moralne, cnoty. Pozwala nam to zrozumieć, że młody Bernardone w ten sposób oddawał ojcu nie tylko same ubrania, ale rozstawał się ze wszystkim, co od niego otrzymał, a więc z konkretnym wychowaniem, wartościowaniem, myśleniem; opuszczał wszystko, co mogłoby stanowić przeszkodę w pełnym pójściu za głosem powołania. Odtąd ma już tylko tego Ojca, który jest w niebie i przez Niego chce być wychowywany, Jemu podporządkowany i Jego szatą okryty. Franciszek musi się nauczyć postaw godnych tego sposobu życia, który obierał - postaw sługi Bożego. Dlatego pozwala się okryć płaszczem biskupa, czyli szatą Kościoła Chrystusowego, któremu zapragnął służyć. I podobnie każdy powołany musi wewnętrznie opuścić dom, w którym dotąd się wychowywał i nabyty w wyniku wychowania sposób życia. Jest to warunek otwarcia się na formację zakonną, która ofiarowuje osobie powołanej szatę cnót skrojoną według Reguły i Konstytucji tego oto konkretnego zakonu, będącą cząstką szaty Kościoła. Cdn.

s. Anna Czajkowska WDC

WIELKANOC 2007 - ŻYCZENIA

DRZEWO mówiło tak:

nie lękaj się, gdy umieram

- nie lękaj się ze mną umrzeć,

nie lękaj się śmierci- bo patrz, odżywam: śmierć tylko dotknęła kory.

Nie lękaj się ze mną umrzeć i odżyć.

Zasklepi się znak.

Dojrzeje w nim wszystko na nowo -

i owoc nie opadnie ciężarem własnym.

DRZEWO odda owoce Temu, kto je szczepił -

będziecie pożywać owoce wyrosłe na Mnie, Zranionym Drzewie.

Karol Wojtyła (Jan Paweł II), Poezje

KOCHANI PRZYJACIELE

Chrystus Zmartwychwstały

niech zamieszka w Waszych sercach

- w sercach szczęśliwych i spragnionych szczęścia,

w sercach kochających i zranionych brakiem miłości,

w sercach otwartych i przytłoczonych samotnością,

w sercach gorących wiarą i wyziębionych obojętnością,

w sercach pełnych nadziei i przygniecionych zwątpieniem.

Niech zamieszka ŻYCIE we wszystkich sercach,

w sercach ludzi wszczepionych Bożą łaską w Zranione Drzewo.

Niech ŻYCIE stanie się udziałem umarłych i żyjących.

Z darem modlitewnej bliskości

Siostry Wspomożycielki Dusz Czyśćcowych