Życie Wieczne

Rok 9/Nr 4/38/październik—listopad-grudzień/2008

Kwartalnik formacyjny „Życie Wieczne” przeznaczony jest do użytku wewnętrznego. Kierowany jest do Członków Młodzieżowego Dzieła Pomocy dla Czyśćca oraz do dziewcząt zainteresowanych duchowością i charyzmatem Zgromadzenia. Prenumerata za ofiarą dobrowolną.

Redakcja: s. Anna Czajkowska, s. Irena Złotkowska, s. Anna Pękowska

Adres Redakcji:

„Życie Wieczne”

ul. Poprzeczna 1; 05-070 Sulejówek,

tel. 022/487 86 08 lub kom.: 0/ 698 230 430;

e-mail: mdpcanna@wp.pl

*****************************

W tym numerze:

DO PRZYJACIÓŁ

Najważniejsza jest miłość: Miłość oblubieńcza

O cnotach zapomnianych: Pracowitość

Śpiewam o tym, czym żyję - wywiad z Eleni - cd.

BLIŻEJ BOGA

Mi-Rel… powiedz o samotności i oczekiwaniu

BLIŻEJ KOŚCIOŁA

Adwent. Marana tha!

W KRĘGU WIECZNOŚCI

Czyściec w doświadczeniu świętych: św. Faustyna Kowalska

Jak pomagać duszom czyśćcowym? Jałmużna przebaczenia cd.

Kwartalna intencja modlitewna MDPC

Z LISTÓW PRZYJACIÓŁ

Pytanie o… skąd i dokąd dla naszego życia

Z ŻYCIA SIÓSTR I MDPC

Rekolekcje w obiektywie: Konieczkowa, Ryga, Monachium

W skrócie

Świadectwo powołania: Musiałam bardzo długo czekać...

Droga ku Bogu z św. Franciszkiem : Eucharystia

Boże Narodzenie 2008. Życzenia.

*****************************

DO PRZYJACIÓŁ

NAJWAŻNIEJSZA JEST MIŁOŚĆ...

Miłość oblubieńcza

Amor caritatis, czyli wzajemne oddanie się osób, o którym Erich Fromm pisze, że „jest nieustannym wyzwaniem; nie jest stanem wypoczynku, lecz ruchu, wzrostu, wspólnej pracy; nawet to, czy istnieje harmonia czy konflikt, radość czy smutek, jest czymś drugorzędnym wobec zasadniczego faktu, że dwoje ludzi przeżywa siebie w samej głębi swego istnienia i że mocniej czują się jednością będąc razem niż osobno”. Warto o tym pamiętać szczególnie wtedy, gdy minie miesiąc poślubny, gdy małżonkowie oswoją się ze szczęściem płynącym z upragnionego bycia razem, gdy zadomowią się we wspólnym mieszkaniu, gdy ich miłość zaowocuje narodzinami dziecka.

Miłość oblubieńcza nie znosi stagnacji. Ona potrzebuje otwartości na ciągłe odkrywanie wzajemnego bogactwa połączonych nią osób, bogactwa wspólnej drogi. Amor caritatis; domaga się dynamizmu płynącego z nieustannego dążenia małżonków do jedności przy jednoczesnym zachowaniu swej odrębności. Jules Michelet ujął to w stwierdzeniu: „żeby stać się jednością, trzeba pozostać dwojgiem”. Choć chyba bardziej trafne jest sformułowanie tej prawdy przez Josefa Piepera: „Pomimo, że pozostaje się dwojgiem, tworzy się jedność”. Wymaga to sporo wysiłku, aby z tego, co różni osoby, co je wyodrębnia, uczynić węzeł miłości. Jednak miłość musi coś kosztować - zgodnie zresztą ze znaczeniem słowa caritas, które pochodzi od carus - drogi. Każdy, kto pragnie doświadczać radości wzajemnego oddania w miłości aż do śmierci, musi zrozumieć, że nie istnieje łatwe szczęście.

W innym razie po roku, dwóch, a może po piętnastu latach wspólnego życia, stwierdzą, że już nic ich nie łączy poza dzieckiem czy dziećmi. Dlatego Fromm z takim naciskiem mówi, że miłość nie jest stanem odpoczynku. Szczęście w miłości nie spadnie samo „z góry”, nie można na nie czekać z założonymi rękami. Ono jest owocem współpracy ziemi i nieba - człowieczego trudu i łaski Bożej.

Wiedzą to najlepiej ci, którzy, mając już dorosłe dzieci, potrafią nadal doświadczać radości bycia we dwoje. Z prawdziwą miłością nierozerwalnie łączy się radość, bo jak pisze św. Franciszek Salezy, miłość jest aktem, w którym wola jednoczy się i sprzymierza z radością i dobrem drugiej osoby.

Kiedy dwoje ludzi pragnie, w wolnym wyborze, połączyć swoje losy przez wzajemne oddanie w miłości oczekuje, że ta miłość będzie szczęśliwa - piękna wierna i trwała. Miłość niesie ze sobą taką obietnicę, więc nic dziwnego, że właśnie tego się po niej spodziewamy. Jednak pamiętajmy, że aby ona mogła się spełnić potrzebuje dwóch, szczerze kochających się serc, a nie dwóch egoizmów...

Cdn.

s. Anna Czajkowska WDC

O CNOTACH ZAPOMNIANYCH

Pracowitość

Czym jest pracowitość wyjaśnia nam fragment z Księgi Rodzaju mówiący o Stwórcy, który zaprasza ludzi, by czynili sobie ziemię poddaną (por. Rdz 2,28). Pan Bóg wzywa człowieka do zaludniania ziemi i twórczej pracy. W ten sposób czyni go równocześnie zdolnym do współpracy z Sobą. Pracowitość jest zatem odpowiedzią człowieka na wezwanie do gospodarowania pięknem stworzonego świata.

Wezwanie do pracy ma trzy wymiary: pracę fizyczną, umysłową i duchową. Narzędziem, które Pan Bóg podarował nam do pracy fizycznej są nasze ręce. Czy kiedykolwiek podziękowaliśmy Mu za skonstruowanie naszej dłoni? Ks. Edward Staniek zauważa, że „wszelkie narzędzia, to tylko na-śladowanie ręki, wspaniałego i twórczego daru, którym posługujemy się nawet w nocy, kiedy trzeba naciągnąć na siebie spadającą kołdrę”. Do pracy umysłowej zostaliśmy obdarowani narzędziem rozumu. W tym rodzaju pracy chodzi o upiększanie i mądre urządzanie świata, które nie byłoby możliwe bez nauki i kultury. Trzeci rodzaj pracy to praca nad sobą, nad swoim wnętrzem, nad życiem duchowym. Czynność ta, zdaje się być najbardziej trudna, bo nie widoczna dla oczu. Jest trudna tym bardziej, że zagłuszają ją troski i problemy życia codziennego, między innymi pogoń za tym, by więcej mieć. Praca duchowa, to troska o to, by być wartościowym człowiekiem.

O cnocie pracowitości możemy mówić tylko wtedy, gdy prowadzi ona do rozwoju osobowego. Są ludzie, którzy swoje wysiłki oddają na rzecz niszczenia osoby i godności drugiego człowieka. Dla przykładu można tutaj podać producentów narkotyków, propagatorów i twórców pornografii czy tych, którzy pracują nad zabijaniem dzieci nienarodzonych. Taki rodzaj pracy jest budowaniem cywilizacji śmierci w dzisiejszym świecie. Trud i wysiłek tego typu jest tylko szukaniem korzyści finansowych z pominięciem wszelkich wartości a przede wszystkim dobra drugiego człowieka.

Jeśli mówimy o pracowitości to o takiej, która wypływa z cnoty miłości. Miłość bez niej nie byłaby możliwa. Ksiądz Marek Dziewiecki w książce Dorastanie do świętości pisze, że „ci, którzy mało kochają mało też pracują” Więzi międzyludzkich nie buduje się bezczynnością lecz twórczą aktywnością. Ile potrzeba wysiłku, by budować relacje przyjaźni wiedzą tylko ci, którzy doświadczyli trudu zmagania się z własną słabością, i ofiarowania siebie tym, którzy zostali im podarowani przez Bożą Opatrzność. Bez cnoty pracowitości ojciec rodziny staje się nałogowym alkoholikiem, a przez tę bezczynność nie jest w stanie zapewnić dobrej przyszłości tym, których chciałby kochać.

Pracowitość w sensie wspomnianej wyżej pracy wewnętrznej polega na otwartości ludzkiego serca na działanie i współpracę z łaską Bożą. Ten rodzaj pracy spotykamy u św. Pawła, który pisze o sobie „Pracowałem więcej od nich wszystkich, nie ja co prawda, lecz łaska Boża ze mną” (1 Kor 15, 10). Jest to przykład człowieka, który nie liczył jedynie na siebie samego lecz zaufał mocy i miłości Bożej. Taka pracowitość zaprowadziła wielu ludzi do świętości. Byli to ci, którzy wszystko czynili solidnie i z miłością, gdyż wiedzieli, że Bóg to widzi, a skoro Bóg daje pracę, On też za nią wynagradza.

Chcąc uczyć się pracowitości powinniśmy zacząć od dziękczynienia za możliwość pracy, za narzędzia naszego ciała i ducha w które wyposażył nas Stwórca, abyśmy czynili sobie ziemię poddaną. Być dobrym gospodarzem tej ziemi, to nie tylko umieć pracować, lecz także umieć odpoczywać. Bez potrzebnego odpoczynku człowiek nie jest w stanie dobrze pracować. Troska o mądry odpoczynek mieści się w obszarze cnoty, którą próbowaliśmy poznać.

Warto już od młodych lat uczyć się pracowitości, gdyż jest ona źródłem pokoju i wewnętrznego szczęścia człowieka. Jest radością z nieustannego odkrywania bogactwa i możliwości jakie nosimy w sobie. W trudzie zdobywania tej cnoty niech towarzyszą nam słowa św. Pawła „W czynieniu dobrze nie ustawajmy bo gdy pora nadejdzie będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy” (Ga 6,9).

s. Anna Pękowska WDC

WYWIAD Z ELENI cd.

Śpiewam o tym, czym żyję…

(Eleni Tzoka (czyt. Dzoka) urodziła się 27 kwietnia 1956 roku w Bielawie na Śląsku jako dziesiąte dziecko greckich emigrantów Despiny i Peryklesa Milopulos. Wyszła za mąż za Fotisa Tzokasa, mając 20 lat. Ich jedyna córka, Afrodyta, zginęła w 1994 roku z rąk swojego byłego chłopaka Piotra)

Z Eleni - rozmawia s. Anna Czajkowska.

Wspomniała Pani, że rozmawiała z Bogiem nocami, zadawała Mu wiele pytań…, więc kim dla Pani jest Bóg?

Jest Kimś bardzo ważnym. Kiedyś ktoś mnie zapytał jak ja mogę wierzyć, skoro Pan Bóg wobec mnie okazał się tak niesprawiedliwy, bo dopuścił takie zło w moim życiu. Odpowiedziałam, że to nie Bóg jest niesprawiedliwy, ale człowiek. Bóg dał nam przykazania i zostawił nam wolność. Niestety człowiek może także czynić zło. Ludzie pytają - gdzie był Bóg w tym momencie? Wierzę, że Bóg był na pewno tam, gdzie trzeba. To człowiek zawinił. Najłatwiej jest w obliczu jakiejś tragedii zrzucić całą winę na Pana Boga, pytając: gdzie On był, gdy coś się działo? Takie uniewinnianie siebie przychodzi nam łatwo, a przecież Bóg daje nam nasze życie, abyśmy brali za nie odpowiedzialność również w trudnych doświadczeniach.

Tragedia związana ze śmiercią mojej córki nie zamknęła mnie na Boga, ale mogę powiedzieć, że właśnie bardzo rozwinęła mnie duchowo. Zawdzięczam to w dużej mierze wychowaniu w rodzinnym domu. Wiary uczyli mnie rodzice przez swoją postawę. Ta ich niełatwa codzienność, bo przecież wojna zmusiła ich do opuszczenia swojego domu i zamieszkania z dziećmi w obcym kraju; to zmaganie się z różnymi problemami, a przy tym brak z ich strony niezadowolenia czy narzekania były dowodem na to, że oni zawierzyli Bogu siebie i nas, że zaufali. Żyliśmy skromnie, ale mama mimo to dzieliła się zawsze z potrzebującymi tym, co miała. Uczyła nas rozumienia innych ludzi i wybaczania im tego, co uczynili źle – starała się zawsze ich wytłumaczyć.

Dzięki temu widzę Boga w innych ludziach, a szczególnie w tych, którzy są w jakiejś potrzebie. Na tyle, na ile mogę, dzielę się swoimi dobrami z dziećmi w domach dziecka, z osobami przebywającymi w domach opieki czy w hospicjach, bo zdaję sobie sprawę z tego, że wiara wyraża się w uczynkach. Nie wystarczy powiedzieć: wierzę. Trzeba jeszcze czynić dobro. I to dotyczy każdego z nas. Nie wszyscy musimy śpiewać. Wystarczy, że odwiedzimy kogoś samotnego, że poświęcimy czas osieroconemu dziecku. Każdy ma możliwość wyrażania swojej wiary w uczynkach miłości.

Przykład domu rodzinnego jest dla mnie fundamentem, na którym buduję własne życie. Jeżeli coś się w nim zawali, to zawsze mam do czego wrócić i budować na nowo.

Co Panią najbardziej zbliża do Boga?

Traktuję Boga jak Przyjaciela, który jest przy mnie realnie obecny. Dlatego po prostu z Nim rozmawiam. Nie tylko chodzi tutaj o uczestnictwo we Mszy św. czy odmawianie modlitw, których nauczyliśmy się w dzieciństwie, albo znaleźliśmy w modlitewniku. To jest i musi być, ale w moim życiu jest jeszcze ten inny rodzaj bliskości z Bogiem. Nawet, gdy jadę samochodem często nie włączam radia. Chcę trwać w ciszy, i mimo warkotu silnika, być z Panem Bogiem poprzez zwykłą rozmowę o moim życiu. Analizuję z Nim moje problemy, pytam: Panie Boże, co z tym zrobić? Zastanawiam się, co według Niego byłoby najlepsze w danej sytuacji… Ostatecznie jednak rozwiązanie problemu Jemu zostawiam i naprawdę ile razy tak uczyniłam, zawsze otrzymałam od Niego pomoc. Zdarza się, że niekiedy w nocy jeszcze kotłują się myśli w głowie i nie mogę zasnąć. Wtedy mówię: Nie. Dłużej o tym nie myślę. Zostawiam to Tobie, Panie Boże. Może ranek będzie mądrzejszy. Zasypiam. A gdy budzę się rano już wiem, co robić – więc Duch Święty naprawdę działa.

Czy ma Pani jakąś ulubioną formę modlitwy?

Jest to nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Matka Boża jest takim punktem odniesienia dla mojego życia. Ja też jestem matką i Ona jest moją Orędowniczką. Bardzo często do Niej się zwracam i proszę o pośrednictwo. Lubię, a nawet bardzo lubię nabożeństwa majowe. Natomiast w okresie Wielkiego Postu chętnie biorę udział w Gorzkich żalach. Uważam, że to nabożeństwo jest bardzo bliskie człowiekowi, jest w nim dużo refleksji nad tym, co najważniejsze w naszym życiu. Zastanawiamy się w nim nad sensem życia i nad sensem śmierci. Kocham Gorzkie żale.

Jak myśli Pani o wieczności, o odchodzeniu bliskich i swoim własnym?

Pierwszym momentem, w którym zetknęłam się ze śmiercią, było odejście naszej kochanej babci. Byłam wtedy dzieckiem i bardzo to przeżywałam. Nie mogłam się z tym pogodzić. Potem, już w dorosłym życiu straciłam tatę i dopiero wtedy po raz pierwszy zaczęłam analizować zagadnienie: życie-śmierć. Bardzo się nad tym zastanawiałam jak to się dzieje, że człowiek w pewnym momencie swojego życia umiera. Po dwóch latach zmarła moja mama, czyli kolejna osoba bliska. Po następnych dwóch latach Afrodytka i za rok odszedł szwagier - mąż mojej najstarszej siostry… Muszę powiedzieć, że tak naprawdę nie boję się śmierci… To odchodzenie moich najbliższych sprawiło, że mimo bólu rozstania z nimi, pogodziłam się z nieuniknionym przemijaniem, którym naznaczone jest nasze życie.

Wierzę w życie wieczne. Jaki sens miałoby nasze życie tu na ziemi - to zmaganie się, cierpienie, trud - gdyby wszystko kończyło się wraz ze śmiercią? Po co to wszystko? Musi być życie wieczne… My tu jesteśmy tylko na chwilę…

Czy i w jaki sposób doświadcza Pani relacji ze swoimi bliskimi zmarłymi, a przede wszystkim z nieżyjącą córką?

Przede wszystkim przez modlitwę, przez Msze święte w intencji bliskich zmarłych. Uważam, że trzeba się dużo modlić za zmarłych, żeby im tam było dobrze, żeby w pełni cieszyli się pokojem, żeby doświadczali łaski nieba. Chodzę też na cmentarz, na groby bliskich. Zaplam światełko, które w moim odczuciu jest wyrazem więzi z nimi. Czasami, tak zwyczajnie, stojąc nad grobem, rozmawiam sobie z nimi.

Poza tym w kontakcie ze zmarłymi wydaje mi się ważne, żeby nie chować zdjęć czy filmów. Niekiedy osoby, które odwiedzają mnie w moim domu dziwią się jak ja mogę patrzeć na zdjęcia Afrodytki - mam tych zdjęć dosyć dużo. Odpowiadam wtedy, że one pozwalają mi na normalną relację do córki. Przecież ona żyje i nadal ma miejsce w tym domu. Przechodząc, rzucam okiem na to czy inne zdjęcie, zauważam, że ładnie wyszła, albo przypominam sobie okoliczności, w których akurat to zdjęcie było zrobione i idę do swoich zajęć. Nie wyobrażam sobie, żeby było inaczej. Te fotografie są częścią domu, w którym razem mieszkałyśmy. Ich widok nie sprawia mi bólu. Wręcz przeciwnie: bolałoby mnie, gdybym musiała je schować…

Nauczyłam się żyć z Afrodytką, której już nie ma, ale przecież tak naprawdę – jak mówi nam nasza wiara – nadal jest. Nie ma jej tylko fizycznie, ale duchowo wiąż istnieje… Kilka dni po śmierci pojawiała się w moich snach, ale potem już nie… Widocznie jest jej dobrze po tamtej stronie życia.

Wygląda Pani na osobę szczęśliwą. Czym dla Pani jest szczęście i czy sądzi Pani, że można być szczęśliwym mimo bolesnych rozstań, doświadczanych trudów, tragedii i cierpień?

Tak, tak – jestem osobą szczęśliwą, choć wiele razy spotykam się, ze zdziwieniem ludzi, którzy mnie pytają: jak można być szczęśliwym po takiej tragedii?

Dla mnie szczęściem jest moje życie, bliskość przyjaciół, praca – że mogę wyjść i śpiewać dla ludzi. Również i to, że przeżyłam tragedię, która mnie duchowo bardzo rozwinęła, która pozwoliła mi zrozumieć czym jest nasze życie i czym powinniśmy się cieszyć. Doświadczyłam cierpienia, które nauczyło mnie, że trzeba cenić chwilę obecną, być życzliwym, obdarzać innych uśmiechem mimo różnych życiowych nieszczęść, bo przecież już jutro może nas tu nie być.

To tragiczne doświadczenie nie zamknęło mnie w kręgu cierpienia, ale pozwoliło sięgnąć do głębszych warstw ludzkiego życia. Zaczęłam więcej zastanawiać się nad wiecznością i w jej perspektywie spoglądać na swoje życie. Myślę, że każdy człowiek, który przeżył jakąś tragedię – jeżeli prawidłowo ją przeżył – będzie podobnie patrzył na życie jak ja. Jeżeli zaś skoncentruje się na bólu i stracie, właściwie skaże siebie na śmierć za życia. Przecież nie da się normalnie funkcjonować w ciągłym smutku i żałobie. Trzeba się podnieść i cieszyć z tego, co niesie ze sobą codzienność i dziękować za każdy nowy dzień.

Dziękuję za rozmowę. Szczęść Boże.

*****************************

BLIŻEJ BOGA

MI– REL POWIEDZ O…

Samotności i oczekiwaniu

„Być może nigdy nie zastanawiałeś się nad tym, jakie cierpienie może płynąć z samotności. Posiadasz bardzo wielu przyjaciół, liczne zainteresowania i wiele zajęć, które wypełniają twój czas i twoje myśli. Ale prawda jest taka, że tak naprawdę to nikt ciebie nie zna. Twój przyjaciel może o tobie wiedzieć pewne rzeczy albo też zdawać sobie sprawę z pewnych tęsknot twojego serca; nikt jednak nie jest w stanie czuć dokładnie tego wszystkiego, co możesz czuć jedynie ty.

Tak więc nikt nie jest w stanie znać ciebie całkowicie. Wydaje ci się, że nikt nie jest w stanie wysłuchać cię rzeczywiście. Wystarczy, że wyjawisz przed kimś jakieś swoje głębokie uczucie, a już myślisz, że ktoś drugi tylko czeka na to, aby obrócić przeciwko tobie twoje słowa. Poza tym znajdujesz się zawsze w rozdarciu pomiędzy tym czy całkowicie się odsłonić, czy też całkowicie się ukryć. Wszystko to dlatego, że tak bardzo zależy ci na tym, aby zostać wysłuchanym podczas, kiedy w tym samym czasie boisz się, aby nie zostać odepchniętym oraz skrytykowanym. Czujesz jak w twoim wnętrzu zbiera się pragnienie: wysłuchaj mnie choćby przez jeden dzień! Jedną godzinę! Jedną chwilę! Jednak wokół siebie słyszysz jedynie ciszę.

Nie jesteś w stanie znaleźć człowieka, który cię w pełni wysłucha. Nie wiesz, w którą. stronę do niego biec. Nie wiesz, czy znajduje się w jakimś widocznym dla ciebie miejscu. Nie zadajesz sobie nawet pytania, czy jego też coś boli, szukasz go jedynie jako bardziej ludzkiej duszy. A gdy już uda ci się go znaleźć, dajesz mu tak mało czasu, aby cię wysłuchał. Tak, sam wcale nie chcesz, aby cię wysłuchał. Czy oczekujesz tego, aby powiedział ci coś na ucho? Jest bardzo daleko, chociaż tak blisko. Czyżbyś nie wiedział, że porozumiewać możesz się jedynie z tymi, którzy żyją przy twoim boku?

Ucz się bycia sobą. Niech nie paraliżuje cię lęk, że nie będziesz zrozumiany. Objawiaj zawsze prawdę swojego wnętrza. Zobaczysz, że ludzie widząc cię takim, jakim jesteś, nauczą się ciebie akceptować. Nikt nie jest w stanie pokochać maski. Wystarczy zedrzeć ją ze swojej twarzy, aby zobaczyć, że ludzie cię przyjmują tak, jak tego pragnąłeś. Wtedy już nigdy nie będziesz sam.

Miłość, której tak bardzo pragniesz, nigdy nie spłynie na ciebie jedynie dlatego, że jej pragniesz. Przyjdzie do Ciebie wtedy, kiedy i ty ją objawisz. Wszystko to zburzy mosty prowadzące do twojej samotności. Miej więc odwagę byś sobą (i nie oczekuj zbyt wiele).

Wszyscy ludzie czegoś oczekują. Każdy z nas został obdarzony jakąś wiedzą: na temat życia lub społeczeństwa czy rządu, męża czy żony. Bądź jednak przeświadczony, że jeżeli oczekujesz od życia zbyt wiele, a to, co uda ci się osiągnąć, nie usatysfakcjonuje cię, będziesz czuł się rozczarowany. Spowoduje to, iż twój dalszy rozwój stanie się niemożliwy .

Nie powinieneś oczekiwać zbyt wiele, nawet od najbardziej zaprzyjaźnionych z tobą ludzi. Twoje relacje z innymi nie zawsze muszą przynosić wymierne korzyści. Nikt nie jest w stanie pomóc ci w realizacji marzeń o byciu «kimś». Wszystko, co otrzymujesz od życia, musi stawać się dla ciebie wielką niespodzianką·

Po zastanowieniu przekonasz się, że fakt niezaspokojenia twoich oczekiwań może stać się powodem rozczarowania. Pomyśl o tym. Za każdym razem, kiedy cię ktoś zdradził, czujesz się przygnębiony; tak samo czujesz się wtedy, kiedy ktoś nie wypowiedział słów, na które czekałeś i nie uczynił tego, o czym myślałeś, że uczynić powinien.

A przecież możesz uchronić się przed rozczarowaniem, jeśli zdasz sobie sprawę, że oczekujesz nazbyt wiele. U świadom sobie, że taka postawa jest dowodem nadmiernej koncentracji na samym sobie. A oto, co ci proponuję:

- uświadom sobie cel, dla którego żyjesz, pragnąłbyś żyć i mocno w to uwierz; - skup się na tym pragnieniu tak bardzo, iż byś poczuł je całą swoją świadomością i sercem;

- w tym celu wykorzystaj całą moc twojego charakteru, wiarę, zaufanie, odwagę, niezłomność, zdolność do całkowitego poświęcenia się, determinację. Nigdy nie stawiaj sobie pytań: «Czy ja podołam?». Tak, podołasz. Uwierz, że właśnie teraz nadszedł czas na realizację tych zamierzeń. Nigdy nie jest za późno. Nie zapominaj też o tym, że prawdziwym źródłem każdego życia jest sam Bóg”.

Mi-Rel to nieznany prorok z anonimowej książki Powrót Proroka przetłumaczonej z języka włoskiego. Mi-Rel oznacza Miłość i Relację (z wł. Am-Rel = Amore - Relazione). Prorok nie jest ani Europejczykiem, ani Afrykańczykiem, ani Hindusem. Książka kończy się pytaniem: „A Tobie jak się wydaje, kim jest?”

*****************************

BLIŻEJ KOŚCIOŁA

ADWENT

Marana tha!

Marana tha – Przyjdź Panie Jezu! Są to najkrótsze słowa, które streszczają duchowe przesłanie adwentu. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego (adventus) i znaczy – przyjście, przybycie. Adwent przeżywany w Kościele rozpoczyna nowy rok liturgiczny i wyraża tęsknotę i oczekiwanie na przyjście Pana. Składa się on z czterech niedziel i trwa od 23 do 28 dni oraz dzieli się na dwa zasadnicze okresy.

W sprawowanej liturgii pierwszych dwóch tygodni na nowo powracamy do oczekiwania narodu wybranego na przyjście Mesjasza - narodu, który Go jednak nie rozpoznał, gdy Ten w Osobie Jezusa Chrystusa przyszedł po raz pierwszy na ziemię, aby dokonać naszego odkupienia. My, którzy w Niego uwierzyliśmy nieco inaczej przezywamy oczekiwanie na Mesjasza. W czasie pierwszych dwóch tygodni adwentu kierujemy nasz wzrok ku Chrystusowi, który obiecał, że powtórnie przyjdzie przy końcu czasów, by dokonać sądu nad światem i doprowadzić jego dzieje do ostatecznego spełnienia w Królestwie Niebieskim.

Od 16 grudnia rozpoczyna się drugi okres adwentowego oczekiwania. Liturgia tych dni przygotowuje nas bezpośrednio do uroczystości Bożego Narodzenia. Słowo Boże i teksty modlitw, którymi Kościół w tym czasie karmi nasze umysły i serca mają obudzić w nas duchowy głód i radosną tęsknotę za przychodzącym Zbawicielem.

Przez liturgiczne teksty Bóg sam podpowiada nam jak mamy oczekiwać na Zbawiciela. Tymi adwentowymi nauczycielami, którymi Bóg się posługuje, są przede wszystkim prorok Izajasz, Jan Chrzciciel i Maryja, Matka Jezusa. Prorok Izajasz najbardziej uosabia tęsknotę i nadzieję Narodu Wybranego. Wołanie proroka zawarte jest w wielu adwentowych śpiewach: „Niebiosa rosę spuśćcie nam z góry…”, „Oto Pan Bóg przyjdzie…”, „Spuśćcie nam na ziemskie niwy…”. Izajasz spośród wszystkich proroków Starego Testamentu najdokładniej też przedstawia osobę Mesjasza, jako Emanuela, czyli Boga z nami, który narodzi się z Dziewicy (Iz 7,14).

Drugą postacią i nauczycielem tego okresu jest Jan Chrzciciel. Bóg uczynił go bezpośrednim zwiastunem pierwszego przyjścia Chrystusa Pana. Podobnie jak do Izraelitów również i do nas woła on dziś z mocą: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego”. I nas wzywa do czujnego oczekiwania naznaczonego nawróceniem i przemianą życia.

Szczególną postacią adwentu jest Najświętsza Maryja Panna. Ona jest dla nas najpiękniejszym wzorem przygotowania i oczekiwania na przyjście Jezusa. Ona przyjęła Zbawiciela do swego łona i Jemu poświęciła całkowicie swoje życie. Dlatego też w naszych kościołach odprawiane są Msze święte zwane roratami. Razem z Maryją, która przyniosła na świat - światłość prawdziwą - Jezusa Chrystusa, gromadzimy się z lampionami w rękach, aby od Niej uczyć się radosnej czujności i wytrwałego oczekiwania na zbliżające się spotkanie z Jezusem. Także ewangeliczne teksty odczytane w dwóch pierwszych niedzielach adwentu podejmują temat oczekiwania na ostateczne przyjście Pana. Są to przypowieści o czuwających sługach oraz o roztropnych i nierozsądnych pannach, które wyszły z lampami by przywitać nadchodzącego Pana. Podobnie jak one, my również mamy być przygotowani i nie ustawać w czujności, aby gdy tylko „Pan przyjdzie i zapuka do drzwi”, wyjść Mu na spotkanie i powitać z radością oraz „światłem wiary i miłości” w sercu.

Bóg przychodzący na świat w ludzkim ciele okazał nam „niegodnym sługom” bezmiar swego miłosierdzia i uczynił nas „nowym stworzeniem”. Coraz większa bliskość uroczystości Narodzenia Pańskiego ma w nas kształtować postawę radosnej wdzięczności, aby w tę świętą noc znalazł On nas „prawdziwie na modlitwie i pełnych wdzięczności”.

s. Irena Złotkowska WDC

*****************************

W KRĘGU WIECZNOŚCI

CZYŚCIEC W DOŚWIADCZENIU ŚWIĘTYCH

św. Faustyna Kowalska

„Ujrzałam Anioła Stróża, który mi kazał pójść za sobą. W jednej chwili znalazłam się w miejscu mglistym, napełnionym ogniem, a w nim całe mnóstwo dusz cierpiących”. Autorką tych słów jest znana w całym świecie apostołka Miłosierdzia Bożego święta Faustyna Kowalska.

Urodziła się 25 sierpnia 1905r. we wsi Głogowiec jako trzecie z dziesięciorga dzieci otrzymując na chrzcie imię Helena. Już jako dziecko odznaczała się umiłowaniem modlitwy, pracowitością oraz wrażliwością na ludzką biedę. Do szkoły uczęszczała nie całe trzy lata. Mając siedem lat usłyszała głos powołania. Dziesięć lat później powiedziała o tym w domu, lecz rodzice nie wyrażali zgody na jej wstąpienie do klasztoru. Ostatecznie do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie przy ul. Żytniej, gdzie otrzymała imię Maria Faustyna, wstąpiła mając 20 lat. Tam rozpoczęło się jej życie mistyczne, które odsłania napisany przez nią Dzienniczek. Całe jej życie skupiało się na zjednoczeniu z Bogiem i ofiarnej współpracy z Jezusem w dziele ratowania dusz. Zmarła 5 października 1938r.

Pan Jezus pozwolił s. Faustynie zobaczyć cierpienie dusz czyśćcowych przy pomocy Anioła Stróża, który zaprowadził ją do tego miejsca nie odstępując ani na chwilę. Święta tak opisuje to spotkanie z duszami i doświadczenie ognia czyśćcowego: „Te dusze modlą się bardzo gorąco, ale bez skutku dla siebie, my tylko możemy przyjść im z pomocą. Płomienie, które paliły je, nie dotykały się mnie […] I zapytałam się tych dusz, jakie jest ich największe cierpienie? I odpowiedziały mi zgodnie, że największe dla nich cierpienie, to jest tęsknota za Bogiem”.

W tym objawieniu s. Faustynie dane było zobaczyć również Matkę Bożą, która odwiedzała dusze w czyśćcu. Jak wspomina w Dzienniczku dusze nazywają Maryję „Gwiazdą Morza”, Ona przynosi im ochłodę. Chciała jeszcze porozmawiać z duszami, lecz Anioł Stróż dał jej znak do wyjścia.

Po tym widzeniu usłyszała wewnętrzny głos, który powiedział: „Miłosierdzie moje nie chce tego, ale sprawiedliwość karze”. Od tamtej chwili święta ściślej zaczęła obcować z duszami czyśćcowymi.

Podczas pobytu w nowicjacie przyszła do s. Faustyny zmarła siostra Henryka, prosząc o Mszę św. i trzy akty strzeliste, które miał odprawić jej spowiednik. O załatwienie tej sprawy Faustyna miała poprosić matkę mistrzyni. W pierwszej chwili się zgodziła, lecz potem miała wątpliwości czy nie był to sen. Kolejnej nocy widzenie powtórzyło się, co dało jej pewność prawdziwości tego zdarzenia. Nie uczyniła tego jednak od razu i znów przechodząc korytarzem spotkała zmarłą, która poczęła robić jej wyrzuty, że ta nie poszła zaraz. Z niepokojem udała się do matki mistrzyni opowiadając wszystko, co zaszło, a gdy ta obiecała, że sprawę załatwi pokój wrócił do serca Faustyny. Trzeciego dnia owa zmarła siostra przyszła znów do Faustyny i powiedziała: „Bóg zapłać”.

Przed świętem Miłosierdzia Bożego Pan Jezus kazał siostrze Faustynie napisać i odprawić nowennę, w której miała ona sprowadzać Mu kolejne grupy dusz zanurzając je w morzu Jego miłosierdzia. W dniu ósmym nowenny usłyszała: „Dziś sprowadź mi dusze, które są w więzieniu czyśćcowym i zanurz je w przepaści miłosierdzia mojego, niechaj strumienie krwi mojej ochłodzą ich upalenie. Wszystkie te dusze są bardzo przeze mnie umiłowane, odpłacają się mojej sprawiedliwości; w twojej mocy jest im przynieść ulgę. Bierz ze skarbca mojego Kościoła wszystkie odpusty i ofiaruj za nie. O, gdybyś znała ich mękę, ustawicznie byś ofiarowała za nie jałmużny ducha i spłacała ich długi mojej sprawiedliwości”.

W odpowiedzi na te słowa święta tak się modliła „Ojcze Przedwieczny, spójrz okiem miłosierdzia Twego na dusze w czyśćcu cierpiące, a które są zamknięte w najlitościwszym Sercu Jezusa. Błagam Cię przez bolesną mękę Jezusa, Syna Twego, i przez całą gorycz jaką była zalana Jego przenajświętsza dusza, okaż miłosierdzie swoje duszom, które są pod sprawiedliwym wejrzeniem Twoim; nie patrz na nie inaczej, jak tylko przez rany Jezusa, Syna Twego najmilszego, bo my wierzymy, że dobroci Twojej i litości liczby nie masz”.

Przykład tak głębokiej i ufnej modlitwy niech zachęci nas wszystkich do starania się o większą gorliwość w naszym wspomaganiu zmarłych cierpiących w czyśćcu. Oby w naszych sercach gościło pragnienie prowadzenia dusz do nieba jak to było w życiu Świętej, której wspomnienie liturgiczne obchodzimy 5 października.

s. Anna Pękowska WDC

JAK POMAGAĆ DUSZOM CZYŚĆCOWYM?

Jałmużna przebaczenia

Zagadnienie przebaczenia było już podejmowane we wcześniejszych numerach naszego kwartalnika. Dlaczego wracamy do tego tematu? Po przeprowadzeniu kilku serii rekolekcji o przebaczeniu zrozumiałam jak niewystarczające jest to, co zostało napisane o jałmużnie przebaczenia w naszej broszurze Jak pomagać duszom czyśćcowym?. Post i jałmużna. Temat wymaga o wiele szerszego potraktowania, przeanalizowania i wskazania kierunku wyjścia z labiryntu skutków doznanych zniewag.

Wiele osób od lat zmaga się z problemem braku przebaczenia i nie pomaga szczera chęć uwolnienia się od urazu, nie pomaga wielokrotne podejmowanie decyzji o przebaczeniu wobec tych, którzy ich skrzywdzili. Ból wciąż odnawia się i w znacznej mierze rzutuje na relacje z Bogiem, z innymi ludźmi, a także determinuje ich zachowania w stosunku do siebie samych. Zdarza się również, że osoba, która była krzywdzicielem, od dawna nie żyje. Nie można już z nią porozmawiać w celu wyjaśnienia okoliczności jakiegoś zdarzenia, a w sercu nadal tkwi oścień i rana się nie goi. Jak przebaczyć? Jak uwolnić się od urazu? Czy sam czas uleczy rany? Czy da się o tym zapomnieć? Mam nadzieję, że chociaż częściowo cykl artykułów o jałmużnie przebaczenia pomoże w pogłębieniu tematu, w lepszym jego zrozumieniu, a może także w otwarciu się na łaskę przebaczenia.

Przebaczenie - jak podaje Encyklopedia nauczania moralnego Jana Pawła II - to całkowite wyzbycie się słusznego gniewu, żalu, urazy do kogoś, odpuszczenie, darowanie komuś winy. Każdy z nas doświadcza w życiu przebaczenia z jednej strony jako Bożego daru, który otrzymujemy w sakramencie pojednania, z drugiej zaś jako zadania, które stawia przed nami Pan Bóg. Na kartach Starego Testamentu, w wielu księgach czytamy o tym, że nasz Bóg jest Bogiem hojnym w przebaczaniu (Iz 55,7; por. Wj 34,7; por. Ne 9,17; Ps 86,5; Ps 130,4; Mdr 6,6; Syr 17,29;). Nowy Testament zaś zachęca nas do naśladowania tej hojności Boga Ojca (por. Mt 12-15; Mt 18,21.35; Mk 11,25; Łk 11,4; 17, Łk 3-4; Ef 4,32).

Tak więc w duchowości religii chrześcijańskiej przebaczenie umieszczone jest w samym centrum. W jedynej modlitwie, którą Pan Jezus podyktował swoim uczniom znajduje się wezwanie: „Ojcze […] przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili” (Mt 6,12); „przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto przeciw nam zawini” (Łk 11,4) oraz stwierdzenie: „Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, Ojciec wasz nie przebaczy wam także waszych przewinień” (Mt 6, 14-15).

Modlitwa do Boga, w której mamy Go prosić, aby nam przebaczał „jak i my” - „bo i my” przebaczamy oraz świadomość bardzo radykalnego: „jeśli nie przebaczycie, Ojciec wasz nie przebaczy wam”, budzi zrozumiały lęk i opór wśród ludzi, którzy nie potrafią przebaczyć swoim winowajcom. Nurtują ich bolesne pytania: czy mogą przystępować do komunii świętej?, czy będą zbawieni? czy człowiek, któremu nie są w stanie darować krzywd, po śmierci nigdy nie dostąpi radości nieba? Pomocne w uciszeniu lęków może być uświadomienie sobie różnicy między nie móc i nie chcieć. Zapewne w modlitwie Pańskiej chodzi o to, aby człowiek chciał przebaczać - żeby miał serce zawsze otwarte na pojednanie, i aby nie chciał zamykać się w swoim gniewie czy w chęci zemsty wobec kogoś drugiego. Pan Jezus dobrze wie, że jesteśmy słabi, że nasze życie z ludźmi jest naznaczone wieloma konfliktami. Dlatego przebaczanie znalazło się w treści Jego modlitwy. Ono jest po prostu czymś koniecznym do normalnego funkcjonowania w społeczności ludzkiej. Dlatego w ewangelicznej przypowieści o nielitościwym dłużniku Chrystus gani postawę człowieka, który sam dostąpiwszy wielkiego miłosierdzia od pana, nie chce być miłosierny wobec swojego sługi - sam uwolniony od ogromnego długu, nie chce wysłuchać dłużnika, gdy ten prosi go o litość (por. Mt 18, 23-35).

Czymś zasadniczo innym jest nie móc wybaczyć, bo przerasta to nasze możliwości, bo czujemy się zupełnie bezsilni wobec powracającego bólu, którego z całego serca chcemy się pozbyć. Ojciec Jean Monburqette, autor książki Jak przebaczać? Droga poprzez dwanaście etapów przebaczenia, jako kapłan, zakonnik i psychoterapeuta spotkał wiele osób, które wpadły w rozpacz wobec niemożności wybaczenia; które miały wrażenie, że „podążają za gwiazdą, która się wciąż oddala, gdy próbują się do niej zbliżyć”. Sam również doświadczył, jak trudno uwolnić się od skutków emocjonalnego zranienia.

Na początku swojej książki wyznaje: „Zastanawiałem się, jak to się dzieje, że mimo całej mej dobrej woli i licznych wysiłków, nie udało mi się wyzwolić z urazu. Miałem wrażenie, że tracę czas i energię na bezużytecznym roztrząsaniu przeszłości. Im bardziej chciałem przebaczyć, tym mniej mi się to udawało. Pogrążałem się w grzęzawisku emocji, gdzie mieszkały strach, wina, złość. Czasem w centrum tego wewnętrznego chaosu pojawiły się jakieś krótkotrwałe porywy miłosierdzia i przelotne momenty wewnętrznego wyzwolenia. Kiedy indziej doświadczałem nadziei przezwyciężenia chęci zemsty, nadziei szybko gaszonej przez nagłe porywy agresji i zranionej miłości własnej. Zrozumiałem więc, jakim byłem nowicjuszem w sztuce przebaczania, mimo długich lat formacji zakonnej, filozoficznej, teologicznej i duszpasterskiej. Zacząłem więc czytać na ten temat, badać doświadczenie własne, jak i osób prowadzonych przeze mnie, i moich pacjentów. Chciałem znaleźć raz na zawsze to, co blokowało moje próby przebaczenia”.

Znalazł i opisał, i dzięki temu mamy do dyspozycji chyba jedno z najbardziej przejrzystych opracowań w tym zakresie. W naszych artykułach będę opierać się głównie na doświadczeniu o. Jean`a, posiłkując się jednak jeszcze inną dostępną literaturą na ten temat, m.in. takich autorów jak: o. Anzelm Grün, Doris Donnelly, David Augsburger, Frances Hogan, ks. Krzysztof Grzywocz, ks. Józef Augustyn.

Przebaczenie nie jest sprawą chwili, nie jest jednorazową decyzją i nie wystarczy chcieć wybaczyć. Przebaczenie jest procesem, a więc wymaga czasu, cierpliwości wobec samego siebie, wytrwałości oraz wyrzeczenia się pragnienia skuteczności. Ojciec Monburqette wskazuje drogę do przebaczenia, która prowadzi przez dwanaście etapów. Trzeba więc sporo czasu i zaangażowania, żeby przez nie przejść. Wyjątek stanowi takie przebaczenie, które dokonuje się dzięki bezpośredniej interwencji Boga, w wyniku dotknięcia człowieczego serca Jego łaską - jak np. stało się to w doświadczeniu sługi Bożego papieża Jana Pawła II wobec jego niedoszłego zabójcy czy też w przypadku znanej piosenkarki Eleni, gdy zamordowano jej jedyną córkę. To są cuda, a one zdarzają się nie tak często. Każdy, kto zmaga się z problemem przebaczenia może oczywiście prosić o cud, ale przy tym dobrze by było pamiętać, że może on nie nastąpić natychmiast. Myśli Boże nie są myślami naszymi, a Jego drogi nie są drogami naszymi. Trudno je pojąć - nie wiadomo dlaczego Bóg jednemu daje od razu, a drugiemu każe czekać i powoli dojrzewać do przyjęcia łaski przebaczenia.

Niekiedy, nieświadomie możemy sami wydłużać sobie tę drogę do upragnionego celu przez kierowanie się fałszywymi wyobrażeniami o przebaczeniu. Dlatego trzeba je ujawnić i uwolnić się od nich.

Po pierwsze: czas nie leczy ran

Znana i często powtarzana opinia, że czas leczy rany nie jest prawdziwa, gdyż przeczy jej doświadczenie wielu osób, które nie radzą sobie z urazami nawet po kilkudziesięciu latach. Niby jak długi czas miałby upłynąć od zranienia, żeby je uleczyć? Nie liczmy na czas w przebaczaniu. Ono dokonuje się w czasie, ale nie dzięki jego przemijaniu. Głęboka zniewaga, która pozostawiła trwałe ślady w naszym życiu nie ulotni się samoczynnie po kilku dniach, tygodniach czy nawet latach. Może być jedynie przez nas stłumiona. Dlaczego więc zdarza się, że nie zabiegając specjalnie o przebaczenie, mija niechęć do człowieka, który zrobił nam przykrość? Być może z tego powodu, że albo była to sprawa niezbyt ważna, albo nie byliśmy z tą osobą bardzo związani. Raczej nikt nie rozpamiętuje latami tego, że w czasie rodzinnego spotkania jeden z gości przez swą niezgrabność rozlał zupę na nowo zakupiony obrus, albo że ktoś nas popchnął w autobusie i nie przeprosił. Natomiast takich urazów, które wynikają choćby z rozpadu małżeństwa; z wykorzystania seksualnego dziecka przez rodzica; z bestialskiego mordu na kimś, kogo kochaliśmy itp., nie załatwi czas. Nie łudźmy się, bo inaczej nie unikniemy rozczarowania. Bolesna rzeczywistość będzie doskwierać i niepokoić, albo zepchnięta głęboko w podświadomość odezwie się w sytuacji zupełnie nieoczekiwanej z niespodziewaną siłą.

Cdn.

s. Anna Czajkowska WDC

*****************************

KWARTALNA INTENCJA MODLITEWNA MDPC

Za osoby, które zginęły w wyniku konfliktu zbrojnego w Gruzji

*****************************

Z LISTÓW PRZYJACIÓŁ

PYTANIE O… SKĄD I DOKĄD DLA NASZEGO ŻYCIA…

Rozmowa z Kasią zupełnie mnie obezwładniła. Przede wszystkim za dużo pytań, a pytania? - jakoś zadziorne. Wyszłam od Kaśki, która w sumie była sympatyczną koleżanką, całkowicie „rozłożona na łopatki” i bezwiednie dotarłam do cmentarza.

Jesienna pogoda była przepojona zapachem omdlewających liści i delikatnej mgły wczesno-wieczornej, która otulała, a nawet uspokajała.

Na cmentarzu gdzieniegdzie dopalały się znicze. Przy grobach krzątali się jeszcze ci najbardziej stęsknieni za obecnością swoich najukochańszych, którzy są, chociaż ich nie ma.

Przede mną szła matka z dziewczynką - pięcio - może sześcioletnią. Mimo woli usłyszałam rozmowę dziecka z matką. - Mamo, ale babcia jest czy jej nie ma? - pytało dziecko. - Tu jej nie ma, ale babcia jest w niebie - odparła cierpliwa matka, bo jak się domyślam nie było to ani pierwsze, ani ostatnie pytanie. Mała zadarła główkę do góry i stwierdziła: - w niebie, to bardzo wysoko. Jak babcia mogła tam dojść, przecież była bardzo chora? - Jak się umiera - rzuciła w odpowiedzi matka - to już nie jest ciężko chodzić. - Aha. A dlaczego się umiera? - kontynuowała ciekawska mała. - Bo tak już jest - odparła matka. Aha - powtórzyła dziewczynka. Bo tak już jest. Dalszy etap drogi szły w milczeniu…

A to dobre - pomyślałam. Matka po prostu wyjaśniła dziecku prawdę o życiu i śmierci, a ja próbowałam Kaśce perswadować, że trzeba to i owo, żeby zrozumieć, pojąć, przyjąć… itp. - tę przedziwną tajemnicę, którą jest śmierć, a tu trzeba po prostu stwierdzić: Tak już jest!

Szłam alejkami cmentarza rozpoznając niektóre nazwiska wypisane na tablicach głoszących odejście tylu znajomych. Cóż - i na mnie kiedyś przyjdzie kolej - pomyślałam. Jak to będzie???!!! I kiedy???!!! Bo przecież… to jest pewne. To jest najpewniejsze w życiu: śmierć. Dlaczego tyle szumu o to wszystko, jeśli najpewniejsza jest śmierć?

Robiło się szarawo. Cmentarz wyglądał imponująco. Cisza…, szelest liści… Żyjący poruszali się po tym terenie ostrożnie, jakby obawiali się, że może zbudzą tych śpiących snem wiecznym. Ogniki pełgających zniczy, wtulone w groby, dawały sygnały o istnieniu tych, których jednak nie można było spotkać, chociaż…

Szkoda, że nie zabrałam ze sobą Kasi. Od kilku dni była zawładnięta pytaniami o: skąd i dokąd dla naszego życia… Była przepojona żalem i bólem… Nie potrafiła się pozbierać po śmierci matki. Uważała, że to niesprawiedliwe…, że matka mogła dopiero teraz pożyć…, że…

Stanęłam nad grobem pani Elżbiety - mamy Kasi. Jeszcze tak niedawno rozmawiałyśmy, a teraz?... Poczułam tępe ukłucie wokół serca…

Po powrocie do domu zastałam swoją rozbrykaną dziatwę i męża… Oni nie dotykali problemu śmierci - byli pełni życia. Śmiech i szaleństwa zawsze towarzyszyły naszym maluchom. Było nam dobrze razem.

Kiedy już udało się wyciszyć dom - usiadłam z mężem w półmrocznym salonie i mimo woli wyszeptałam: Kasi jest bardzo ciężko. Ona tam sama, nie ma rodziny. Po śmierci matki jest załamana. Nie wiem jak jej pomóc?... I nieoczekiwanie rozpłakałam się… Zbyszek wstał, wyszperał coś z szuflady i zaczął czytać:

„Kiedy ci się ktoś w rękaw rozpłacze i zrobi to w momencie najmniej spodziewanym i najmniej odpowiednim - ręki nie odciągaj

i nie staraj się łez osuszać…

Jest miara radości, a nie ma miary smutku…

I jest chęć pocieszania, a nie ma sposobu…

Dlatego najlepiej rękę dyskretnie nadstawić, wielkim otoczyć

milczeniem i zasłonić przed uliczną gawiedzią…

A potem… łzy tamtego człowieka przeliczyć…

I gdyby o jedną było więcej niż należy - zrozumieć, że…

nie ma miary smutku,

że to smutek bez miary…”

Długo nie mogłam zasnąć… Muszę to jutro przeczytać Kasi... A ja chciałam jej wytłumaczyć…

Kiedy rano pomodliliśmy się, jak zwykle, całą rodziną, gdy po śniadaniu dzieci wyjeżdżały z mężem do przedszkola, on podszedł do mnie i na pożegnanie powiedział: Pamiętaj, dziś jest pierwszy dzień reszty naszego życia…

Katarzyna Borkowska

*****************************

Z ŻYCIA SIÓSTR I MDPC

W SKRÓCIE

Rekolekcje

*Konieczkowa 9-17 VII: Wakacyjne rekolekcje dla Młodzieżowego Dzieła, w których wzięło udział 27 osób, prowadzili ks. Tomasz Denicki, s. Anna Cz., s. Renata. Od strony kuchni zaś troszczyły się o młodzież s. Izabela i Pani Basia, mama jednej z dziewcząt z MDPC. Boża Opatrzność czuwała na tym spotkaniem i przejawiała się m. in. w wielkiej życzliwości ludzi. Wszystkim osobom, które w jakikolwiek sposób przyczyniły się do szczęśliwego przebiegu rekolekcji składamy serdeczne Bóg zapłać i przypominamy, że każdego miesiąca zamawiamy Mszę św. w intencji Dobroczyńców Zgromadzenia i Młodzieżowego Dzieła.

*Ryga 17-21 VIII: Rekolekcje dla dziewcząt prowadziły: s. Anna Cz, s. Krystyna, s. Inga i s. Jelena. Eucharystię sprawował ks. Edgars z Rygi. Niewielką, bo 9 osobową, grupę rekolekcyjną odwiedził także jeden z biskupów diecezji ryskiej. Bp Just, odprawił w tym dniu Mszę św. i wziął udział we wspólnym spotkaniu z dziewczętami.

*Monachium 13-14 VII: Rekolekcje dla MDPC i ADPC zgromadziły ok. 70 osób. Rozpiętość wiekowa był