oprac. s. Anna Czajkowska, s. Irena Złotkowska

Śladami Ubogiego.

Przyjęty człowiek.

Zgromadzenie Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych

Kobyłka 2004

W serii materiałów formacyjnych MDPC dotąd wydano:

Informator. Młodzieżowe Dzieło Pomocy dla Czyśćca.

Informator o Zgromadzeniu: Nasz sposób życia.

W kręgu wieczności. Śmierć, sąd, niebo, piekło, czyściec.

Jak pomagać duszom czyśćcowym? Modlitwa.

Jak pomagać duszom czyśćcowym? Odpusty.

Wiele jest dróg, ale jedna twoja.

Śladami Ubogiego. Przemienione serce.

W przygotowaniu:

Jak pomagać duszom czyśćcowym? Post, jałmużna.

Śladami Ubogiego. Powołanie.

Materiały formacyjne przeznaczone są do użytku wewnętrznego Młodzieżowego Dzieła Pomocy dla Czyśćca, osób zainteresowanych włączeniem się do tej grupy, a także jej sympatyków.

Adres Redakcji:

Młodzieżowe Dzieło Pomocy dla Czyśćca

przy Zgromadzeniu Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych

<

ul. Poprzeczna 1,  05-070 Sulejówek

tel.: 022/ 487.86.08  lub kom. 0/ 698.230.430

e-mail:

W TYM OPRACOWANIU:

SŁOWO DO PRZYJACIÓŁ

HISTORIA PEWNEGO SPOTKANIA

Słodycz nawiedzenia

Najpiękniejsza oblubienica

Królewska brama

Spotkanie z trędowatym

Trądy naszego życia

Prawdziwie uzdrowiony

ŚWIADECTWA POWOŁANIA

Prosiłam Maryję

Pragnęłam modlić się za rodziców

Służyć Panu Jezusowi?

Pan Bóg cię zaprasza

Świętymi bądźcie

INFORMACJE O ZGROMADZENIU I MDPC

*Słowo do Przyjaciół*

Drodzy Członkowie Młodzieżowego Dzieła i Czytelnicy kwartalnika "Życie Wieczne". Kierujemy do Was drugi zeszyt z cyklu "Śladami Ubogiego", zawierający zbiór katechez o św. Franciszku z Asyżu. Opracowanie to zawiera kontynuację historii jego nawrócenia, która nam wszystkim może pomóc odnaleźć swoją własną drogę do Pana Boga. Zapraszamy do pochylenia się nad wydarzeniami, które w sposób radykalny przemieniły Franciszkowe losy.

W sposób szczególny treść tej broszury może okazać się bliska tym osobom, które zasmakowały już słodyczy płynącej z wyboru Chrystusa w swoim życiu; które dostrzegają w sobie pragnienie pogłębienia relacji z Nim; które chcą rozeznać i wypełnić Jego wolę; które czują wewnętrzne przynaglenie, by zatrzymać się nad swoją codziennością; które nie mogą całym sercem przylgnąć do Boga, bo na przeszkodzie stoi jakiś nieprzyjęty człowiek albo jakaś przykra rzeczywistość, z obrzydzeniem omijana w naszych wspomnieniach…

Życie ludzkie pełne jest niechcianych doświadczeń, których przyczyną byli inni ludzie. Nie wszystko przecież, co stanowi naszą historię było miłe i dobre i mamy o to żal, bo w jakiś sposób zostaliśmy przez to skrzywdzeni. Wiele też naszych własnych złych czynów chcielibyśmy wymazać z pamięci swojej i osób nimi dotkniętych. Jednak człowiek nie ma takiej władzy, dlatego niekiedy nawet długie lata potrafi nosić w sercu nienawiść czy to do innych, czy do samego siebie…

Franciszek też nie był wolny od takich doświadczeń. Jak sobie z nimi poradził? - zapraszamy do lektury...

Z franciszkańskim pozdrowieniem: Pokój i dobro!

Siostry Wspomożycielki Dusz Czyśćcowych

SŁODYCZ NAWIEDZENIA

Franciszek wrócił do Asyżu, ale pytania ze Spoleto głęboko "przeorały" jego serce, nie mógł o nich zapomnieć. Otrzymał obietnicę, że wkrótce zostanie mu wyjawione, co dalej ma robić więc czekał. Był jak ziemia gotowa do przyjęcia ziarna, ale Siewca nie przychodził... I może właśnie dlatego Franciszek nie zachowywał się na przygotowanej przez siebie uczcie tak, jak kiedyś. Szedł na samym końcu pogrążony w głębokiej zadumie, bo też miał o czym rozmyślać... Nie w głowie były mu śpiewy, już go nie bawiły, bo i dawny styl życia już go nie pociągał... Zapewne zastanawiał się nad swoją nieciekawą sytuacją. Niby Pan pochwycił jego serce, ale teraz gdzieś się ukrył... Jak długo trzeba będzie czekać na Jego drugie słowo? A może wszystko było tylko złudzeniem, może to jedynie bujna wyobraźnia, może niepotrzebnie zawracał z drogi do Apulli?

Takie i inne wątpliwości nasuwają się każdemu, kto po jakimś dotknięciu łaski Bożej - choćby w czasie rekolekcji czy pielgrzymki - wraca w swoje środowisko. Pamięć nie pozwala wymazać tego, co tak poruszyło nasze wnętrze, że postanowiliśmy odtąd słuchać głosu Pana. Ale jednocześnie nie bardzo wiemy jak się do tego zabrać, w którą stronę się zwrócić. Na pewno trzeba coś zmienić, ale co i jak? W domu, w szkole ci sami ludzie, tylko my jacyś dziwni, jakby nieobecni..., czekamy na coś, co nawet trudno racjonalnie uzasadnić albo w miarę jasno nazwać, a to wciąż nie przychodzi...

Pan Bóg jednak ma swoją określoną pedagogię - nieco inną niż ludzka i dlatego nie zawsze ją rozumiemy. On wie najlepiej, kiedy zrobić kolejny krok... Wie, że najpierw trzeba człowieka rozsmakować w ciszy, w milczeniu; trzeba skłonić do refleksji, do stawiania pytań; wzbudzić tęsknotę za ponownym doświadczeniem bliskości Boga; rozniecić pragnienie głębszego życia... A na to trzeba czasu...

Do tak spragnionej dotknięcia duszy Pan Bóg ma już wtedy swobodny dostęp. Gdy serce jest gotowe na spotkanie, wtedy nawet panujący wokół zgiełk nie może stanąć na przeszkodzie. Najważniejsza jest cisza w sercu człowieka. To co dzieje się obok nie ma znaczenia.

Widać to wyraźnie na przykładzie Franciszka. Przecież jego przyjaciele zachowują się bardzo głośno, a on, jakby wcale tego nie słysząc, pogrąża się w zadumie, i właśnie wtedy - na ulicy - nawiedza go Pan. Miłość Boża bardzo "mocno" zawładnęła Franciszkową duszą, bo jak zapisali biografowie: "Słodycz tak cudowna napełniła jego serce, że nie mógł ani mówić, ani poruszać się [...], jak sam później wyznał, nawet gdyby cięto go na kawałki, nie byłby w stanie ruszyć się z tego miejsca".

Kiedy towarzysze zabawy odwrócili się i zobaczyli, że został daleko za nimi, wrócili do niego. Zauważyli, że coś się z nim stało, ale nie wiedzieli co. Nawet do głowy im nie przyszło, że to Bóg stanął na drodze młodego Bernardone. Zaczęli więc żartować z niego, pytając: "O czymże to myślałeś, że nie szedłeś z nami? Być może myślałeś o ożenieniu się?" W odpowiedzi usłyszeli: "Powiedzieliście prawdę, ponieważ myślałem o wzięciu oblubienicy szlachetniejszej, bogatszej i piękniejszej, aniżeli kiedykolwiek widzieliście". Oni jednak zupełnie nie zrozumieli, o czym Franciszek mówił. Nigdy nie spotkali się z kimś takim, więc uznali, że ta oblubienica jest tylko wytworem fantazji. Wykpili więc swego towarzysza.

Ten schemat wydarzeń funkcjonuje do dziś. Młody człowiek, przed którym Pan Bóg ujawni odrobinę Swego piękna, czuje się nim tak obezwładniony, tak przez nie zagarnięty, że musi się zatrzymać. Musi? Tak, bo skoro piękno natury, choćby górskich krajobrazów, może niekiedy tak zachwycić, że chciałoby się godzinami stać w jednym miejscu i je "chłonąć", to cóż dopiero piękno samego Stwórcy?... Jest to przymus wynikający z fascynacji spotkanym Pięknem, z umiłowania Go, a więc pozostawiający wolność. Człowiek zawsze ma możliwość przejścia obok...

Co się dzieje, gdy rozpoznamy Boga i zatrzymamy się przy Nim? Zaczynamy odstawać od grona koleżanek i kolegów, bo to, co ich cieszy, wypada bardzo blado w porównaniu ze słodyczą, której doświadczyliśmy od Pana. Nie ma już siły przyciągania. Oni, podobnie jak przyjaciele Franciszka, kiedyś zauważą ten dystans i upomną się o bliskość. A gdy nie będziemy zainteresowani, to po prostu wyśmieją i odejdą... I tylko myśl o tej "najpiękniejszej oblubienicy" nie pozwoli nam za nimi pobiec.

NAJPIĘKNIEJSZA OBLUBIENICA

Uczta, w czasie której, Franciszek doświadczył tajemniczego i pełnego wewnętrznej słodyczy nawiedzenia, była jego ostatnią towarzyską imprezą. Od tej chwili jego serce zwróciło się ku oblubienicy, którą było "prawdziwe życie religijne, dzięki ubóstwu szlachetniejsze, bogatsze i piękniejsze niż wszystko inne". Dziwna to oblubienica... A jednak zawładnęła całkowicie sercem Franciszka do tego stopnia, że "gardził tym wszystkim, co niedawno kochał".

Ale czy dotąd nie był on człowiekiem religijnym? Przecież wychował się w rodzinie praktykujących katolików, a o matce biografowie piszą, że była bardzo pobożna... Franciszek był człowiekiem wiary, ale wiary tradycyjnej, wyuczonej, przejętej od rodziców... Brakowało w tej religijności osobistej relacji z Panem Bogiem - z Bogiem żywym i prawdziwie obecnym w życiu człowieka.

Podobnie przecież dzieje się w życiu wielu współczesnych katolików. Chodzą do kościoła, uczęszczają na lekcje religii, modlą się, ale brakuje temu wszystkiemu pewnej "iskry", która rozpromieniłaby tę szarość religijnego nawyku. Od kiedy Franciszka nawiedził Pan, już nawet nie iskra, ale wielki płomień ogarnął jego serce. W jego blasku zaczął zauważać swoją nędzę i marność światowych przyjemności. Dlatego coraz częściej poszukiwał ciszy, stawał się hojniejszy w rozdawaniu jałmużny ubogim i z coraz większym upodobaniem oddalał się na modlitwę do pewnej groty za miastem. Bóg napełniał serce Franciszka taką słodyczą, że odczuwał jakby wewnętrzny przymus szukania Jego uszczęśliwiającej bliskości, a czasami zagarnięty nią niespodziewanie modlił się nawet na ulicy i w innych miejscach publicznych.

Nic więc dziwnego, że nie pasował już do dawnego świata i nie chciał płynąć z jego nurtem. Jak podaje jeden z życiorysów, Franciszek "oddalając się nieco od światowego zgiełku, starał się zachować Jezusa Chrystusa, we wnętrzu swoim i ukryć przed ironicznymi spojrzeniami ewangeliczną perłę, którą pragnął nabyć sprzedawszy wszystko"...

Tak to już jest, że żaden człowiek zdobyty przez Bożą miłość nie krzyczy o niej wokoło, nie rozgłasza, ale najczęściej nawet nie rozmawia o swym szczęściu z najbliższymi przyjaciółmi. Bo jak wytłumaczyć te nagłe zmiany w sposobie życia? Jak opowiedzieć o Bogu, który nieskończenie przerasta każde, nawet najpiękniejsze słowa? Poza tym skąd można mieć pewność, że ktoś nie zniszczy szyderstwem tego, co jest tak wielką intymnością? Dlatego jedynym pragnieniem jest wtedy milczenie wobec świata i żarliwa modlitwa do Boga, aby wskazał co dalej robić ze swoim, tak odmienionym, życiem.

Tak właśnie modlił się Franciszek i gdy pewnego dnia zanosił do Pana swoje błagania, usłyszał odpowiedź: "Franciszku, to wszystko, co kochałeś i pragnąłeś posiadać według ciała, trzeba abyś uznał za godne wzgardy i nienawiści, jeżeli chcesz znać Moją wolę. Gdy później zaczniesz to czynić to, co wydawało ci się ongiś miłe i słodkie, będzie dla ciebie nie do zniesienia i przykre, w tym zaś do czego odczuwałeś wstręt, znajdziesz wielką słodycz i rozkosz bez miary". Co miały znaczyć te słowa? Z pewnością Franciszek tego nie wiedział, ale nauczony doświadczeniem z radością je przyjął...

KRÓLEWSKA BRAMA

Kiedy zatrzymamy się nieco dłużej nad Franciszkową radością, wywołaną kolejnym dotknięciem Bożej łaski, mogą nasunąć się pewne wątpliwości i pytania. Jak to się dzieje, że człowiek zaczyna coś słyszeć na modlitwie? A ponadto skąd czerpie pewność, że to sam Bóg przemawia we wnętrzu jego serca, że to nie są tylko jakieś tam jego własne wymysły? Co sprawia, że jest uległy tym tajemniczym wskazaniom? Co czyni go tak otwartym na Boże natchnienia?

Najkrócej można by odpowiedzieć, że tym, co pozwala człowiekowi tak jasno dostrzegać obecność Boga w swojej codzienności i być posłusznym Jego woli jest ubogie serce. Widać to wyraźnie w historii Franciszkowego nawrócenia. Na ostatniej koleżeńskiej uczcie, w której brał udział po powrocie ze Spoleto, Bóg ukazał mu ubóstwo jako swoisty klejnot. Dzięki niemu prawdziwe życie religijne, którego pod wpływem łaski zapragnął młody Bernardone, miało być szlachetniejsze, bogatsze i piękniejsze...

Dzięki ubóstwu bogatsze? Dziwnie to brzmi i jakby trochę nielogicznie, a jednak... Okazuje się bowiem, że nie ma innej drogi do Pana Boga niż przez ubóstwo. Trzeba je tylko dobrze zrozumieć i nie kojarzyć z nędzą, ale raczej z wolnością, dyspozycyjnością i hojnością ludzkiego serca wobec Boga oraz drugiego człowieka.

Ku takiemu ubóstwu dążył Franciszek - choć w sposób jeszcze bardzo niedoskonały i mało świadomy - gdy, jak piszą jego biografowie, zaczął stawiać na stole o wiele więcej chleba niż to było potrzebne do posiłku, aby być przygotowanym na udzielenie go biednym. Ponadto postanowił sobie, że z miłości do Boga będzie wynajdywał ubogich i z wielką hojnością ich obdarowywał. Pojechał też na pielgrzymkę do Rzymu, gdzie nawet przebrał się w żebracze łachmany i przed bramą świątyni prosił przechodniów o wsparcie. I choć dalekie były te młodzieńcze porywy Franciszkowego serca od idei prawdziwego ubóstwa, to jednak żłobiły w jego wnętrzu miejsce dla Bożych łask. Dlatego potrafił już je rozpoznawać, przyjmować i cieszyć się nimi.

Z pewnością Panu Bogu nie przeszkadza to, że młody człowiek wiele rzeczy czyni bardziej z czystej spontaniczności niż z dojrzałej decyzji służenia Bogu i bliźniemu. Nie tylko nie przeszkadza, ale - jak to widać na przykładzie Franciszka - miła jest Mu taka postawa, bo choć jeszcze nie w pełni dojrzała, otwiera na wyższe dobra i wartości. Wiemy przecież, że Franciszek przed wyprawą do Apulii słynął z rozrzutności. Dzięki bogatemu ojcu dysponował dużymi pieniędzmi, wydając je na same tylko przyjemności - np. stroje czy zabawy. Natomiast po powrocie stał się hojny w rozdawaniu jałmużny ubogim. Tak więc widać wyraźną przemianę w jego sposobie myślenia i działania. Odwraca się od własnych potrzeb, aby zaradzić czyjejś biedzie.

Tak właśnie działa łaska Boża, gdy człowiek zechce ją wpuścić do swojego serca. Stopniowo uwalnia od tego wszystkiego, co może przeszkadzać w sięgnięciu po prawdziwe bogactwo - po samego Boga. Stąd każdy, kto pragnie wkroczyć na drogę autentycznego nawrócenia musi pozbyć się przywiązania do dóbr doczesnych, musi przejść przez bramę ubóstwa. O tej konieczności poucza nas Jezus Chrystus, na kartach Ewangelii Świętej, w bardzo znamiennych słowach: "Jakże trudno wejść do królestwa Bożego tym, którzy w dostatkach pokładają ufność. Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego" (Mk 10, 24-26).

Śledząc dalsze losy Franciszkowego odkrywania woli Bożej, odkrywania drogi powołania, zobaczymy, jak bardzo głęboko ten Asyski Młodzieniec rozmiłuje się w ubóstwie. Aż tak bardzo, że przylgnie do niego, niczym drugie imię, włoskie określenie: Poverello - Biedaczyna. Zobaczymy też, że odkąd Franciszek zapragnął poślubić prawdziwe życie religijne, uszlachetnione, ubogacone i upiększone klejnotem ubóstwa, każdy następny dotyk Bożej miłości, będzie wprowadzał go na drogę coraz doskonalszego ogołocenia. Nie na drogę nędzy jednak, ale coraz pełniejszego otwarcia na duchowe bogactwa wiary oraz na drogę ufnego powierzania swojego życia dłoniom dobrego Boga.

Tak więc, po spotkaniu z Chrystusem w Spoleto, kiedy to w tajemniczym głosie Franciszkowe serce rozpoznało prawdziwego Pana, przyszedł czas na kolejny etap. Też niełatwy, bo zaprawiony goryczą niemiłego spotkania...

SPOTKANIE Z TRĘDOWATYM

Wielu ludzi spotykał Franciszek w swoim życiu. Miał przyjaciół, znajomych, stykał się z klientami w sklepie ojca... Jednak po ostatnich dotknięciach Bożej łaski coraz bardziej lubił przebywać sam, gdzieś poza miastem, poza zgiełkiem dnia. Musiał mieć czas i przestrzeń ciszy, aby głębiej zastanowić się nad zapowiedzią przemiany, która miała się w nim dokonać. Urządzając konne przejażdżki zapewne przychodziły mu na myśl usłyszane na modlitwie słowa, że to, co dotąd było dla niego miłe stanie się wstrętne, a to, do czego czuł odrazę przemieni się w słodycz. Co to miało znaczyć? - Franciszek tego nie wiedział...

Pewnego dnia jechał konno drogą pod Asyżem, gdy nagle wyrwał go z zadumy dźwięk kołatki trędowatego. W czasach Franciszka ta choroba była czymś w rodzaju współczesnego AIDS. Budziła lęk, bo nie znano na nią lekarstwa, bo łatwo było się nią zarazić - np. przez dotyk. Budziła trwogę, bo trędowaci byli usuwani na margines życia społecznego i skazani na powolne umieranie w ogromnych cierpieniach. Nie wolno im było nigdzie pracować, więc żyli w ogromnej nędzy, licząc jedynie na jałmużnę ludzi zdrowych.

Franciszek był ze swej natury człowiekiem wrażliwym na ludzkie cierpienie. Często wspierał trędowatych, ale nigdy nie czynił tego osobiście. Zawsze szukał jakiegoś pośrednika. Widok tych "cuchnących, żywych trupów" był mu tak przykry, że omijał trędowatych z daleka. Niekiedy jednak był zmuszony przejeżdżać koło ich mieszkań. Wówczas odwracał twarz w drugą stronę, żeby na nich nie patrzeć i dłońmi zatykał sobie nos, żeby nie czuć odoru gnijącego ciała.

Tym razem był zbyt zamyślony, żeby w porę dostrzec niemiłego przechodnia, ale miał jeszcze szansę odwrotu. Wystarczyło spiąć konia ostrogami i powstrzymując na chwilę oddech, szybko odjechać, oddalić się na bezpieczną odległość, i jeszcze szybciej wyrzucić z pamięci to przykre spotkanie i zająć się czymś przyjemniejszym. Jednak uczynił inaczej...

Biografowie piszą, że Franciszek, "zadając sobie gwałt, zsiadł z konia i dał trędowatemu wsparcie, całując go w rękę. Otrzymawszy zaś od niego pocałunek pokoju wsiadł na konia i kontynuował swoją przejażdżkę. Gdy się oddalił, poznał prawdziwość Bożej obietnicy; co było dla niego tak gorzkie niegdyś, a mianowicie widok i kontakt z trędowatymi, zostało zamienione w słodycz."

Dlaczego Franciszek nie uciekł? Dlaczego nie odwrócił twarzy? Więcej! - skąd mu przyszło do głowy, żeby całować trędowatego? Mógł mu przecież dać pieniądze i odjechać... Niełatwo znaleźć odpowiedzi na te pytania, bo zachowanie Franciszka było zupełnie nieracjonalne, wręcz nierozsądne. Mógł przecież zarazić się trądem i stać się jednym z tych, którymi dotąd tak się brzydził...

Musimy więc nieco dłużej zatrzymać się przy tym wydarzeniu. Pamiętamy, że przemiana goryczy w słodycz była warunkiem poznania woli Bożej. Było tam wyraźne zastrzeżenie: "Jeżeli chcesz znać moją wolę..." Franciszek chciał, a więc Pan Bóg dał mu możliwość przejścia przez to doświadczenie. Stworzył mu warunki do tego, aby uświadomił sobie swoje własne uczucia wobec trędowatych i przełamał wstręt, aby została usunięta bariera, która dotąd przeszkadzała Franciszkowi w pełnym otwarciu się na Boga. Ale co ma wspólnego trędowaty z Bogiem? Otóż wiemy, że Bóg mieszka w sercu każdego człowieka. Jeżeli wstrętny jest nam choćby jeden z ludzi, Bóg nie będzie mógł być przez nas w pełni przyjęty. Pozostanie odrzucony, pominięty, znienawidzony w tej właśnie jednej osobie, w tej jednej ludzkiej twarzy. Mówiąc "nie" na spotkanie z człowiekiem, mówimy "nie" spotkaniu z Bogiem...

Skoro tak, to może warto by w tym miejscu Franciszkowej historii spróbować odnaleźć swoje własne życie? Często przecież uskarżamy się, że nie rozumiemy tego, czego Bóg od nas chce. Zastanawiamy się dlaczego spotykają nas różne cierpienia? Dlaczego innym się dobrze wiedzie, choć nie chodzą do kościoła? Dlaczego właśnie nam zawsze jakoś pod górkę? A może gdzieś na drodze naszego codziennego życia stoi jakiś trędowaty? Może jest jakaś niemiła rzeczywistość, którą od dawna obchodzimy z daleka, której nie chcemy zobaczyć, z którą nie chcemy się spotkać? Może nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, że odwracamy ze wstrętem głowę od kogoś, kogo trzeba zauważyć i... ucałować…

TRĄDY NASZEGO ŻYCIA

Wcale nie tak łatwo je odnaleźć, bo nawet nie myślimy, że jest to takie ważne. Przecież każdy z nas ma jakieś sympatie i antypatie, a poza tym wiadomo, że nie jesteśmy w stanie wszystkich i wszystkiego lubić. Uważamy to za normę i dlatego zbytnio nie angażujemy się w analizowanie naszych odniesień do Pana Boga, do siebie samych, do innych ludzi czy też do otaczającego nas świata. Jakoś tam sobie żyjemy. Jednak na dłuższą metę samo „jakoś tam” nie wystarczy… W końcu przyjdzie taki moment, gdy jak Franciszek zapragniemy głębszego niż dotąd życia i wówczas trzeba będzie spotkać się z tym wszystkim, co dotychczas omijaliśmy z obrzydzeniem.

Jak rozpoznać trędowatego lub trąd? Może w naszym życiu ich nie ma? Może ten problem akurat mnie nie dotyczy? W poszukiwaniu odpowiedzi najlepiej zacząć od zadawania sobie kolejnych pytań: co napełnia mnie goryczą, zniechęceniem?, czy jest ktoś taki, kogo nienawidzę; z kim nie chcę się spotykać, rozmawiać, kogo nie akceptuję, a nawet nie toleruję ani jego poglądów, ani obecności, ani tym bardziej bliskości?, czy jestem zadowolony z tego co robię, z tego jak wyglądam, z tego kim jestem i jaki jestem, jakich mam rodziców?, czy podobam się sobie samemu?, czy z przyjemnością każdego ranka spoglądam w lustro?

Gdy, w kontekście tych i innych podobnych pytań, przyjrzymy się dokładniej naszym relacjom z ludźmi szybko dostrzeżemy tych, którzy są naszymi trędowatymi. Najłatwiej rozpoznamy ich w innych ludziach, do których czujemy niechęć i wstręt, którzy stanowią dla nas jakieś zagrożenie, jak np.: w rodzicu uzależnionym od alkoholu, w złośliwym nauczycielu, w agresywnych kolegach, w pozbawionych skrupułów koleżankach.

O wiele trudniej zobaczyć trędowatego w sobie. Wolimy nie mówić, ani też myśleć o tym, co nas odrzuca od nas samych, bo to męczy, bo jest nam z tym źle... Spychamy więc wszystko w jakiś ciemny kąt i mamy nadzieję, że kiedyś sprawa sama się rozwiąże, że kiedyś ten problem zniknie. Uciekamy jak najdalej od tego, co boli - w cokolwiek: w zabawę, naukę, używki, imprezy - aby choć trochę poczuć się wolnym od ciężaru własnego istnienia. Niestety zazwyczaj bywa odwrotnie - problemy urastają do takich rozmiarów, że już nie wiadomo, gdzie je pomieścić, wszędzie ich pełno… Trzeba z nimi coś zrobić, ale ani nie wiadomo co, ani w jaki sposób, jak więc dalej żyć?

Jeszcze innym trądem, który domaga się dotknięcia może być grzech nasz własny lub kogoś innego. Tutaj często mamy największe problemy. No może jeszcze grzechy innych łatwiej jest zobaczyć, bo to właśnie one czynią ludzi tymi obcymi, niemiłymi, a niekiedy ohydnymi w naszych oczach. Gorzej z wykryciem własnych przewinień, z utożsamieniem się z mianem grzesznika czyli z kimś nieczystym - z trędowatym. Łatwiej jest kogoś obarczyć winą za swoje nieszczęścia niż przyznać się do swoich własnych błędów.

Tymczasem, sięgając do Franciszkowej historii życia, należy zauważyć bardzo istotny szczegół. Zanim młody Bernardone złożył pocałunek na dłoni trędowatego musiał zadać sobie gwałt i zsiąść z konia. Gwałt to słowo, które nie niesie ze sobą żadnych miłych skojarzeń. Jest z nim związane cierpienie, a więc nie było Franciszkowi łatwo przełamać obrzydzenia, postąpić zupełnie wbrew swojej naturze, ale jednak to uczynił. Potem zsiadł z konia, stając na tej samej płaszczyźnie, co trędowaty i ucałował go. Już nie patrzył na niego z góry, jako ktoś zdrowy, szlachetny, czysty. Stanął naprzeciw, jak równy z równym. On też był trędowaty, tyle że nie na ciele - jak sam później wyznał w Testamencie: „Gdy byłem w grzechach, widok trędowatych wydawał mi się bardzo przykry. I Pan sam wprowadził mnie między nich i okazywałem im miłosierdzie. I kiedy odchodziłem od nich, to co wydawało mi się gorzkie, zamieniło mi się w słodycz duszy i ciała”.

Franciszek bardzo potrzebował tego spotkania, żeby zrozumieć jak bardzo jego serce zarażone było groźniejszym trądem niż choroba ciała - pragnieniem wielkości, które chciało rozminąć się z prawdą o autentycznym wielkim życiu, w którym nie można odepchnąć żadnego człowieka, nawet najbardziej odrażającego. Dlatego przez zetknięcie z człowiekiem, który dotąd był mu wstrętny, został wprowadzony w samo centrum swojego wewnętrznego nieładu. Gdy stanął twarzą w twarz z trędowatym, gdy dotknął jego gnijącego ciała i udzielił jałmużny, zauważył, że tym obdarowanym jest on sam...

PRAWDZIWIE UZDROWIONY

Kto uzdrowiony? Ten chory na trąd, którego Franciszek po raz pierwszy potraktował jak równego sobie, a nawet kogoś zacniejszego, bo w tamtych czasach w rękę całowało się kogoś godniejszego od siebie? Nie. Źródła biograficzne nic nie mówią na ten temat. Trędowaty pozostał trędowatym, ale zmienił się młody Bernardone. Bóg uzdrowił wszystkie jego zmysły: wzrok, słuch, powonienie, dotyk. Już nie odwracał głowy na widok takich ludzi, nie omijał ich by przypadkiem nie poczuć przykrego zapachu, nie wzdrygał się na dźwięk kołatki trędowatego, ale udał się tam, gdzie było ich wielu i opatrywał im rany: „wzmocniony łaską Bożą do tego stopnia spoufalił się z trędowatymi i stał się ich przyjacielem, że - jak świadczy w swoim Testamencie - pozostał wśród nich i pokornie im służył”. Opatrywał im rany i każdego całował w rękę!

To wydarzenie jasno przedstawia nam prawdę o przyjęciu trądów naszego życia. Naszym zadaniem jest zrobić ten jeden mały czyn - przemóc siebie i stanąć naprzeciw tego, co jest mi wstrętne, niemiłe, obrzydliwe i dotknąć!. Dotknąć spraw, które dotąd omijaliśmy z daleka. Dotknąć - to znaczy przyjąć fakt, że są i ponadto stanowią część tego świata, w którym dane mi jest żyć. Ta przykra rzeczywistość nie zmieni się przez moje dotknięcie, bo np. ojciec pozostanie alkoholikiem do końca życia, bo nikt nie cofnie czasu i nie zmieni mojej historii życia, bo zło które być może zostało przeze mnie zasiane rozrosło się już w potężne drzewo, bo…

Dotyk uzdrawia tych, którzy dotykają, a więc nas samych. Dlatego Pan Bóg chce byśmy dotykali swoich trędowatych. Każdego z nas - jak Franciszka - to On sam wprowadza między nich, umacniając przy tym swoją łaską. Bez niej - nie łudźmy się - nie bylibyśmy w stanie służyć tym, którzy zagrażają naszemu życiu w tak realny sposób jak ta choroba, którą Franciszek mógł się zarazić i podzielić los swoich nowych, odrzuconych na margines społeczny przyjaciół.

Ucałowanie trądów sprawia zmianę sposobu ich widzenia. Odzyskujemy Boży wzrok: przecież zarówno i my sami, jak i ci, którzy w jakiś sposób nas skrzywdzili, są dziećmi tego samego Boga! On patrząc na nas wszystkich mówi: jak dobrze, że jesteś! Nikogo nie pomija, nikim się nie brzydzi, od nikogo nie odwraca swojego Boskiego Oblicza, ale dla zbawienia wszystkich poświęcił życie swojego umiłowanego Syna.

Bóg najpierw uczynił dla nas to, czego my boimy się najbardziej - umarł. Wcześniej jednak wziął na siebie wszystkie nieczystości świata, wszystkie grzechy, wszystkie trądy, całe zło wszelkiego ludzkiego grzechu. Cała obrzydliwość świata spadła na nieskalanie czystego i niewinnego Jezusa Chrystusa i dlatego czytamy o Nim w Księdze Izajasza: „Nie miał On wdzięku, ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, aby się nam podobał. Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi, Mąż boleści, oswojony z cierpieniem, jak ktoś, przed kim się twarze zakrywa, wzgardzony tak, że mieliśmy Go za nic” (53,2-3).

Jakże nam ten opis pasuje do trędowatego, od którego młody Bernardone odwracał swoją twarz! Bo rzeczywiście to On jest Trędowatym, On jest tym Nieczystym… Dlatego dalej Prorok pisze jak to możliwe, żeby Bóg był trędowaty: „Lecz On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści, a myśmy Go za skazańca uznali. Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie. Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, każdy z nas obrócił się ku własnej drodze, a Pan zwalił na Niego winy nas wszystkich” (Iz 53, 2-6).

Wszyscyśmy pobłądzili - podkreśla Izajasz. Wszyscy - bez wyjątku i dlatego nikt z nas nie ma prawa uważać się za lepszego od innych. Wszyscy jesteśmy grzeszni i właśnie dlatego Franciszek zsiadł z konia. Może zrozumiał - choćby wtedy jeszcze nie tak jasno - że tak wygląda Chrystus w tym właśnie człowieku. Tak wyglądam ja w oczach Chrystusa, gdy jestem w grzechach i On nie boi się mnie dotknąć (Mt 8, 1-4).

Każdy, kto zbliżył się do Boga, pozwalając Mu zadziałać w swoim życiu, będzie wprowadzony między trędowatych, aby w zetknięciu z nimi zobaczył kim sam jest i poznał, że każdy „człowiek jest tylko tym, czym jest w oczach Boga, niczym więcej”.

Dopiero tak przemienieni łaską Bożą jesteśmy w stanie spotkać się z „chorą osobą” albo z jakąś „chorą rzeczywistością” naszego życia i nie uciec…

Ale czy Pan Bóg chce, abyśmy ucałowali grzech, który przecież odłącza nas od Jego łaski, krzywdzi nas samych i innych ludzi? Czy żąda tego, abyśmy rzucili się w ramiona rodzica, który np.: - jak opowiadała jedna z dziewcząt - po pijanemu złamał jej rękę, mszcząc się w ten sposób za zawiadomienie przez nią policji, gdy bił ją i jej matkę? Jak tu powiedzieć do takiego człowieka: dobrze, że jesteś?! Komu przeszło by to przez gardło? Na pewno nie tej dziewczynie! Więc czego żąda Bóg stawiając nas w obliczu trądu?

Zacznijmy od tego, że wszystko, co On stworzył jest dobre, a więc także ja i ten oto trędowaty dla mnie człowiek. Więcej! Istnienie każdego z nas jest realizacją odwiecznego zamysłu Boga i stanowi część niepojętego dla nas dzieła stwórczego. Bóg kochając człowieka, który nosi na sobie zmazę grzechu pierworodnego, przestrzega go, uświadamiając mu jego słabość: „jeżeli zaś nie będziesz dobrze postępował, grzech leży u wrót i czyha na ciebie” (Rdz 4,7). Nawet jeżeli kolejny raz Go nie posłucha i podobnie jak w Raju ulegnie złu, choć wstrętna Mu jest ludzka nieprawość, nie może przestać kochać tych, których z miłości powołał do istnienia. Będzie o nich walczył, aby się nawrócili i mieli życie wieczne.

Tak więc, Pan Bóg, patrząc na trędowatych - czyli na każdego z nas - mówi: dobrze, że jesteś, ale niedobrze, że właśnie taki jesteś!, że tak daleko odszedłeś od obrazu, na wzór którego cię stworzyłem!… A gdy nas samych wprowadza między trędowatych nie chce, abyśmy umiłowali trąd, bo nawet jako choroba ciała jest on wstrętny i wymaga leczenia. Pan Bóg pragnie tylko tego, abyśmy tak, jak On, przyjęli za dobre istnienie każdego człowieka, nie ze względu na jego czyny (bo na miłość nimi nie zasłużył), ale dlatego, że tak jak i my jest on dzieckiem Bożym. Nie muszę więc rzucać się na szyję komuś, kto mnie zgwałcił, ale nie mogę nim gardzić, nie mogę wyrządzać mu zła. Święty Franciszek będzie pouczał później w swoich Pismach: „jeżeli już nie możesz kogoś kochać, to przynajmniej nie czyń mu zła”...

Trzeba jednak jeszcze raz podkreślić, że do takiej postawy potrzebne jest wcześniejsze otwarcie na działanie Bożej łaski w naszych sercach. Pamiętajmy, że gdy Franciszek spotyka trędowatego, ma już wcześniej przemienione serce i całym tym sercem zwrócony jest ku Panu, modli się, wspiera ubogich, pragnie poznać wolę Bożą, co do swojego życia. Dlatego i my również musimy najpierw przyjąć Boga, aby móc przyjąć człowieka… Tylko Jego mocą w swoim prześladowcy możemy ujrzeć potrzebującego pomocy człowieka. Tylko czerpiąc ze źródła Jego miłości jesteśmy w stanie zatroszczyć się o życie wieczne tego, kto być może zamienił nasz życie w koszmar. Przypomina mi się tutaj wyznanie pewnego młodzieńca, który występował w jednym z programów telewizyjnych. Gdy zapytano go, co czuje do swojego ojca, który całe życie go maltretował, płacząc powiedział: „Nienawidzę go i wolałbym, żeby nie żył!”.

Dlaczego musimy pojednać się z takimi ludźmi? Czy nie można inaczej? Czy nie da się być szczęśliwym pomijając to, co jest trądem? Czy nie wystarczy nam sam Jezus i Jego miłość? Niestety nie, bo - jak napisał w 1Liście św. Jan Apostoł: „Jeśliby ktoś mówił: ‘Miłuję Boga’, a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi. Takie zaś mamy od Niego przykazanie, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też i brata swego” (4, 20-21).

Powołał mnie Pan.

Świadectwa

Sióstr Wspomożycielek

PROSIŁAM MARYJĘ...

Nie pamiętam dokładnie kiedy zrodził się we mnie "pomysł", aby zostać siostrą zakonną, ale na pewno byłam wtedy uczennicą szkoły podstawowej. Potem jako nastolatka bardzo chciałam pomagać ludziom, a szczególnie młodzieży samotnej, pogubionej, z rodzin dotkniętych jakąś patologią. Wydawało mi się, że swoje marzenia najlepiej zrealizuję w życiu zakonnym. Miałam tylko jeden problem - nie chciałam nosić habitu, żeby nie wyróżniać się spośród innych ludzi. Mimo usilnych poszukiwań nie znalazłam zgromadzenia bezhabitowego. W środowisku, w którym dorastałam (mała wioska w województwie lubelskim), było czymś niespotykanym, żeby siostry nosiły strój świecki. Kiedy już wydawało mi się, że inaczej ułożę sobie życie, coraz bardziej pragnęłam zbliżyć się do Boga, chciałam poznawać Go i kochać. Wtedy też, jakby z nową siłą, odrodziło się we mnie pragnienie bycia siostrą dla wszystkich ludzi, a jednocześnie wyłączną własnością Boga.

W wakacje, po ukończeniu szkoły podstawowej, pojechałam razem z rodziną do Częstochowy - na Jasną Górę. W tym szczególnym miejscu, przy obrazie Matki Bożej, na nocnym czuwaniu z dziecinną naiwnością i prostotą prosiłam Maryję, żeby wskazała mi zgromadzenie przeznaczone dla mnie. Gdy rano wróciłam do naszego samochodu, moja mama dała mi folder Zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych. Byłam bardzo zaskoczona, a jednocześnie szczęśliwa, gdy okazało się, że jest to zgromadzenie bezhabitowe. Ten zbieg okoliczności odczytałam jako odpowiedź Matki Bożej na moją prośbę.

Wkrótce napisałam swój pierwszy list z prośbą o informacje jakie warunki trzeba spełnić, żeby zostać siostrą wspomożycielką. Wraz z odpowiedzią otrzymałam zaproszenie do Sulejówka. Później przez trzy lata jeździłam na rekolekcje powołaniowe, przyglądałam się życiu sióstr i coraz bardziej byłam przekonana, że właśnie tutaj jest mój dom.

Po ukończeniu szkoły chciałam wstąpić do zgromadzenia i byłam przekonana, że nic mi nie jest w stanie w tym przeszkodzić. Tymczasem trzy miesiące przed końcem roku szkolnego uległam wypadkowi. Jednak pragnienie zwyciężyło nad rozsądkiem i przyjechałam do postulatu. Niestety już po dwóch miesiącach musiałam wrócić do domu, aby kontynuować leczenie i rehabilitację. Minęło pół roku zanim ponownie rozpoczęłam postulat. Powtórna decyzja była bardzo trudna. Przekonały mnie słowa siostry mistrzyni: "Jeżeli Bóg dał Ci łaskę powołania, możesz ją odrzucić, ale jesteś za nią odpowiedzialna".

Skończyłam szczęśliwie pierwszy etap formacji i zostałam przyjęta do nowicjatu. Wtedy pojawiła się kolejna próba - moja mama bardzo ciężko zachorowała. Doświadczyłam ogromnego trudu trwania przy Chrystusie. Przez cały okres choroby mamy dręczyły mnie myśli, że bardziej jestem potrzebna w domu niż w zgromadzeniu. Dopiero po pewnym czasie zrozumiałam, że mojej rodzinie najbardziej była potrzebna modlitwa, a nie moja fizyczna obecność...

Obecnie mam 27 lat. W lipcu 2002 r. w Sulejówku złożyłam śluby wieczyste i jestem ogromnie wdzięczna Panu Bogu za dar powołania.

s. Urszula

**************

PRAGNĘŁAM MODLIĆ SIĘ ZA RODZICÓW...

Doskonała miłość bliźniego dąży do służenia innym.

bł. Honorat Koźmiński

Wszystkie lata, które spędziłem w zakonie, były w wielkim weselu ducha spędzone; każdy dzień był dla mnie jakby nową jakąś uroczystością. [...] gdybym tysiąc razy żył na świecie, tysiąc razy bym obrał to życie, a nie inne.

bł. Honorat Koźmiński

Urodziłam się w małej wiosce położonej koło Nowego Miasta nad Pilicą, ale bardzo krótko cieszyłam się beztroskim dzieciństwem. Gdy miałam siedem lat, w ciągu jednego miesiąca straciłam oboje rodziców. Zmarli na tyfus, bo w tamtych czasach była to choroba śmiertelna. Rozstanie przeżyłam bardzo boleśnie. Mimo okazywanej mi przez najstarszą siostrę troski i miłości tęskniłam za nimi. Dlatego często chodziłam na cmentarz i tam, płacząc prosiłam, aby zabrali mnie do siebie...

O zakonie zaczęłam myśleć w piętnastym roku życia. To były lata pięćdziesiąte. Niewiele wówczas informacji o siostrach docierało do ludzi i dlatego mało o nich wiedziałam - jedynie to, że nie wychodzą za mąż i dużo się modlą. Odpowiadało mi to, gdyż ja także nie chciałam mieć męża, lecz pragnęłam modlić się za zmarłych rodziców. Znałam dwa zgromadzenia bezhabitowe. Wybrałam Wspomożycielki ponieważ wcześniej wstąpiła do nich moja cioteczna siostra. Opowiedziałam jej o swoim pragnieniu i moja ciocia zawiozła mnie do Nowego Miasta na rozmowę z Matką Generalną. Wszystko przebiegło pomyślnie: termin został uzgodniony - miałam przyjechać już na stałe we wrześniu. Z listą rzeczy, które powinnam z sobą wziąć pojechałam do domu. Niestety opiekująca się mną, starsza siostra, która już założyła własną rodzinę, żyła bardzo skromnie. Nie było jej stać na taki wydatek. Tak więc mimo szczerego pragnienia nie mogłam podjąć tej drogi powołania ze względów materialnych. Musiałam zrezygnować ze swoich planów. Wcale nie było mi łatwo się z tym pogodzić, więc znowu chodziłam na cmentarz do swoich rodziców i prosiłam ich o pomoc.

Po upływie dwóch lat, gdy już prawie zapomniałam o zakonie, niespodziewanie dostałam list od jednej z sióstr Wspomożycielek, w którym nie było już wcale mowy o posagu. Ten list był tak piękny, że czytałam go chyba z dziesięć razy. Mojemu szczęściu nie było miary, wreszcie mogłam znaleźć się w upragnionym miejscu.

Kilka lat później, dopiero gdy już złożyłam pierwsze śluby zakonne, dowiedziałam się komu zawdzięczam dar powołania. Cioteczna siostra Aniela, która była już Wspomożycielką, gdy umierali moi rodzice, opowiedziała mi o przedśmiertnej prośbie mamy. Wiedząc, że wkrótce umrze prosiła czuwającą przy niej Anielę, żeby modliła się, abym ja poszła do tego zakonu, w którym ona jest. Byłam bardzo wzruszona tym opowiadaniem. Z pewnością po śmierci matczyna troska o mnie też nie ustała. Będąc po tamtej stronie życia, a zarazem bliżej Pana Boga, mogła swoją modlitwą wspierać mnie jeszcze bardziej. Jestem pewna, że to właśnie mamie powinnam dziękować najbardziej za wyproszenie łaski powołania zakonnego.

W zgromadzeniu jestem już ponad pięćdziesiąt lat i cieszę się każdym dniem, który przeżyłam jako Wspomożycielka.

s. Angela

**************

SŁUŻYĆ PANU JEZUSOWI?...

Tylko miłość boża może tak zawładnąć człowiekiem, by go przywieść do zupełnego zapomnienia o sobie, do pragnienia wielkich ofiar i wielkich poświęceń. bł. Honorat Koźmiński

Dziewictwo konsekrowane jest zdolne, jak żadna inna miłość, otworzyć się na usługiwanie, na poświęcenie się braciom nieznanym i potrzebującym posługi miłości, podobnej do tej, jaką żywił do ludzi sam Chrystus.

Papież Paweł VI

Urodziłam się w Krasławiu - na Łotwie. Gdy miałam dwa lata zabrano mojego ojca do wojska - był to czas wojny - i już go nigdy więcej nie widziałam. Mama została z dwójką małych dzieci bez środków do życia. Dlatego też oddała nas pod opiekę babci, a sama wyjechała w poszukiwaniu pracy. Zatrudniła się w mieście bardzo oddalonym od Krasławia w fabryce cegieł i do domu mogła przyjeżdżać tylko raz w roku Przywoziła wtedy dla nas ubrania i tornistry do szkoły.

Babcia troszczyła się o nas jak potrafiła, ale niejednokrotnie bieda dawała o sobie znać. Chodziłyśmy więc z babcią wczesnym rankiem do lasu na jagody i potem je sprzedawałyśmy. Podobnie robiłyśmy, gdy w lesie pojawiły się grzyby. W ten sposób udawało się nam jakoś przeżyć.

Babcia była osobą bardzo pobożną, zadbała więc i o to, abyśmy były wychowane w duchu wiary katolickiej. Gdy miałam osiem lat (moja siostra siedem) przyjęłyśmy I Komunię Świętą, a potem przystąpiłyśmy do Sakramentu Bierzmowania.

Pragnienie podjęcia życia zakonnego zrodziło się w moim sercu dzięki cioci. Mieszkała ona wiele lat w Przytułku, znajdującym się przy naszym kościele parafialnym. Znała Siostry Wspomożycielki, gdyż pracowały przy kościele oraz opiekowały się chorymi. Odwiedzały również moją ciocię i świadczyły jej różne usługi. Często, wracając ze szkoły zachodziłam tam, żeby odwiedzić ciocię. I tak pewnego dnia, gdy wstąpiłam do niej, zapytała mnie: "Helenko, czy ty chcesz służyć Panu Jezusowi?". Byłam wtedy bardzo młoda - miałam zaledwie trzynaście lat. Słysząc to, rozpłakałam się i pomyślałam sobie: jaka ta ciocia dziwna, pyta czy ja chcę służyć Panu Jezusowi, przecież każdy chciałby u Pana Jezusa służyć zamiast iść do ludzi. To były takie czasy, że ludzie biedni służyli u bogatych, zrozumiałam więc, że chodzi o taką służbę. Siostry Wspomożycielki były bezhabitowe i dlatego nie wiedziałam, że są zakonnicami. Nie wiedziałam też na czym polega ich życie. Widząc moje łzy, ciocia domyśliła się, że nie zrozumiałam dobrze pytania i zaraz wszystko mi wytłumaczyła. W niedługi czas po tej rozmowie babcia zaprowadziła mnie do Sióstr Wspomożycielek. Było to 2 października w Święto Matki Bożej Różańcowej. Zamieszkałam u Sióstr i nadal chodziłam do szkoły. Do postulatu przyjęto mnie za rok. Po uzyskaniu końcowego świadectwa szkolnego wyjechałam do Polski i w Warszawie rozpoczęłam nowicjat.

Jestem Wspomożycielką już siedemdziesiąt lat i wciąż bardzo podoba mi się służba u Pana Jezusa, i jestem bardzo wdzięczna swojemu Panu, że właśnie tą drogą powołania mnie prowadzi.

s. Helena Donata

**************

PAN BÓG CIĘ ZAPRASZA...

Jestem jedynym dzieckiem moich rodziców. Miałam brata, ale zmarł po czterech dniach od urodzenia. Pochodzę z rodziny wierzącej, ale praktykującej tylko w niedzielę i to nie zawsze. Jeśli chodzi o moje życie religijne, to bardzo dużo zawdzięczam mojej babci. To właśnie ona nauczyła mnie modlitwy. Z nią najwięcej rozmawiałam o sobie i o różnych ważnych dla mnie sprawach.

Gdy skończyłam szkołę średnią, przyszedł czas wyboru dalszej drogi życiowej. Nie wiedziałam co mam dalej robić. Złożyłam więc dokumenty na studia i przystąpiłam do egzaminów, ale moje starania poszły na marne. Nie dostałam się. Było mi z tym bardzo ciężko. Kiedyś, siedząc w domu, włączyłam radio. Akurat była Msza święta. Od tego czasu częściej włączałam katolickie radio, a któregoś dnia pomyślałam, że zamiast słuchać Mszy w radiu mogłabym po prostu pójść na nią do kościoła i poszłam. Poczułam się tam bardzo dobrze, polecałam Panu Bogu moje życie, pytałam co mam czynić. Gdy żadna odpowiedź nie przychodziła, zaczęłam jeszcze gorliwiej się modlić. Przychodziły mi do głowy różne myśli, również i o powołaniu do życia zakonnego...

Po pewnym czasie okazało się, że jednak jestem wpisana na listę studentów i od pierwszego października mam rozpocząć rok akademicki na pierwszym roku studiów. O dziwo ta wiadomość wcale mnie nie ucieszyła, bo jakiś wewnętrzny głos wzywał mnie do czegoś innego. Coraz wyraźniej słyszałam w swoim sercu wołanie Chrystusa "Pójdź za Mną". Wtedy też babcia zaproponowała, żebym poszła z nią do kościoła na nabożeństwo Odnowy w Duchu Świętym z całonocnym czuwaniem. Z radością przyjęłam tę propozycję. Podczas tego nabożeństwa wiele osób składało świadectwa wiary, uzdrawiającego Bożego działania w ich życiu. Ja nie podeszłam do ambonki, bo nie doświadczyłam aż tak namacalnie działania Boga.

Pod koniec czuwania, do ambonki podszedł także ojciec, który przewodniczył temu nabożeństwu. Powiedział, że jest między nami osoba, która szuka swojej drogi życiowej i prawdopodobnie w tej intencji ofiarowała udział w tym nabożeństwie. Mówił dalej, że "Pan Bóg chce ją zaprosić do siebie, chce by Mu służyła". Wiedziałam, że to chodzi o mnie, ale się nie przyznałam. Długo jeszcze po powrocie do domu z nikim o tym nie rozmawiałam. Jednak po pewnym czasie postanowiłam powiedzieć to mojej babci, do której miałam bardzo duże zaufanie.

Wieczorem babcia zadzwoniła do mnie, ale nie zdążyła mi nic konkretnego przekazać, bo komórka się rozładowała, a my nie mamy stacjonarnego telefonu. Nie mogłam w nocy zasnąć, bo babcia nigdy do mnie nie dzwoniła. Wiedziałam, że musiała to być jakaś bardzo ważna sprawa. Doczekałam do rana i poszłam do niej. Okazało się, że spotkała znajomą siostrę zakonną, Wspomożycielkę Dusz Czyśćcowych, która właśnie teraz prowadzi w parafii rekolekcje powołaniowe dla dziewcząt i zapisała mnie na nie. Wróciłam więc do domu po najpotrzebniejsze rzeczy i z pośpiechem poszłam do siostry.

W sercu miałam ogromną radość, choć też pewną obawę, bo nigdy dotąd nie uczestniczyłam w takich rekolekcjach, nie wiedziałam czy podołam ich wymaganiom. Jednak słowa z nabożeństwa: "Pan Bóg chce cię zaprosić do siebie, chce abyś Mu służyła" dodawały mi siły i odwagi. Następnego dnia rekolekcyjnego modliłyśmy się z siostrą za znajomych, za tych, którzy dzisiaj spotkają się z Bogiem w wieczności. Modlitwa ta bardzo mnie poruszyła ponieważ zawsze modliłam się za zmarłych, a nie za konających. To było dla mnie coś zupełnie nowego.

Po zakończeniu rekolekcji poszłam do babci, żeby podzielić się swoimi przeżyciami. Będąc u niej dostałam wiadomość od mamy, że wczoraj zmarła moja druga babcia. Zaraz przypomniałam sobie modlitwę za tych, którzy dzisiaj odejdą do Pana. Wtedy zrozumiałam, że Bóg powołuje mnie do Zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek, abym ofiarą mojego życia niosła pomoc zmarłym. Śmierć babci była dla mnie dodatkowym znakiem od Boga i odpowiedzią na pytanie: gdzie jest moje miejsce.

Obecnie jestem na drugim roku Nowicjatu. Jestem Panu Bogu wdzięczna za to wszystko czego we mnie dokonał i co uczyni w przyszłości. Proszę Go, abym potrafiła wypełnić Jego wolę i wytrwać w Jego miłości do końca.

Nowicjuszka Izabela

**************

ŚWIĘTYMI BĄDŹCIE...

Zostawcie światu jego pociechy, a Bogu dziękować będziecie sercem całym za drogę, na której was postawił.

bł. Honorat Koźmiński

W moim domu rodzinnym było prenumerowane czasopismo religijne: "Posłaniec Serca Jezusowego". Nie myśląc jeszcze o powołaniu bardzo lubiłam czytać informacje o zgromadzeniach zakonnych. Gdy widziałam siostry zakonne, budziły we mnie zainteresowanie swoją innością i tajemniczością. Czasami nawet szłam za nimi, aby lepiej się przyjrzeć.

Myśl o pójściu do zakonu obudziła się we mnie w czasie Misji Świętych, które w mojej parafii prowadzili księża Jezuici. Pewne fragmenty z nauk zapadły mi głęboko w serce, jak np. cytat z Pisma Świętego: Bądźcie święci, jak Ojciec wasz jest święty. Jednak z upływem lat zapomniałam o swoich pragnieniach. Żyłam teraźniejszością, dorastałam. Marzyłam o udanym życiu w małżeństwie.

Po kilku latach, gdy w parafii były renowacje Misji, we mnie na nowo odżyło pragnienie wstąpienia do zakonu. Nie znałam żadnego zgromadzenia, więc z wielkimi obawami i lękiem opowiedziałam o swoich zamiarach księdzu Proboszczowi. On odesłał mnie do innego księdza, który dał mi adres do sióstr bezhabitowych w Warszawie. Ja raczej myślałam o siostrach habitowych, bo innych nie widziałam, ale pojechałam w umówionym terminie na spotkanie z Przełożoną Generalną. Ustaliłyśmy, że za dwa tygodnie mam przyjechać do domu nowicjackiego.

Gdy wróciłam do domu, moje starsze siostry były bardzo zaskoczone tą decyzją, jak mogły tak odradzały wyjazd do zakonu. Ja jednak kompletowałam rzeczy, które powinnam z sobą zabrać. Przed samym wyjazdem zachorowałam, miałam wysoką temperaturę, a więc musiałam zostać w domu. Termin mojego wyjazdu minął. Nie wiedziałam co robić. Myślałam, że może Pan Bóg nie chce, żebym szła do zakonu. Chorobę uznałam w końcu za wyraz woli Bożej - widocznie zakon to nie było moje miejsce. Postanowiłam o tym zapomnieć, cieszyć się światem i korzystać z życia. Trwało to rok czasu, ale nie czułam się szczęśliwa. Myśl o życiu zakonnym wciąż wracała.

Pewnej niedzieli, będąc w kościele, moją uwagę przyciągnęła postać jednej pani, która na pewno nie była z naszej parafii. Nie znałam jej. Zainteresowała mnie, bo była bardzo skupiona, miała w swoim wyglądzie coś takiego, co mnie zadziwiało i pociągało zarazem.

Po Mszy św. niespodziewanie zawołała mnie gospodyni ks. Proboszcza i zapytała czy chcę wstąpić do zakonu, bo na plebanii są siostry. (Nie wiem skąd wiedziała o moich pragnieniach. Może słyszała moją pierwszą rozmowę z księdzem Proboszczem). Gdy powiedziałam jej, że tak, zaprowadziła mnie do tej samej pani, którą widziałam w kościele. Okazało się, że to była Matka Generalna bezhabitowego Zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych. Matka uścisnęła mnie serdecznie i powiedziała, że już wyjeżdża, ale na urlopie zostaje jej współsiostra, z którą za tydzień mam przyjechać do Nowego Miasta n. Pilicą. Później dowiedziałam się, że Wspomożycielki i to zgromadzenie z Warszawy, do którego miałam wstąpić mają tego samego założyciela. Widocznie Pan Bóg chciał, żebym jednak była Wspomożycielką...

Teraz dziękuję Jezusowi za wszystkie lata trwania w powołaniu, które nie jest łatwe, ale dla mnie coraz piękniejsze.

s. Stanisława

**************

ZGROMADZENIE SIÓSTR WSPOMOŻYCIELEK DUSZ CZYŚĆCOWYCH

/bezhabitowe/

Wspomożycielki należą do wielkiej rodziny franciszkańskiej, żyjącej według Reguły św. Franciszka z Asyżu. Zostały powołane do życia w 1889 roku przez bł. Honorata Koźmińskiego - kapucyna i Wandę Olędzką.

Podstawowym zadaniem zgromadzenia jest niesienie pomocy zmarłym cierpiącym w czyśćcu przez ofiarę życia zakonnego, modlitwę oraz pracę apostolską. Wspomożycielka ma być dla wiernych przypomnieniem, że najważniejszą rzeczą dla człowieka ma być troska o życie wieczne.

Formacja zakonna w zgromadzeniu rozpoczyna się postulatem. Jest to czas pogłębiania wiary oraz weryfikacji swego powołania.

Dwuletni nowicjat - to okres przyswajania sobie duchowości i charyzmatu Wspomożycielek, wdrażanie się w życie modlitwy oraz życie we wspólnocie. Nowicjat kończy się złożeniem ślubów czasowych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

Pięć lat junioratu, to dalsze wgłębianie się w rzeczywistość życia zakonnego przez modlitwę, dokształcanie, zaangażowanie w prace apostolskie w różnych wspólnotach Zgromadzenia.

Uwieńczeniem tego czasu są śluby wieczyste, które siostra składa na ręce Przełożonej Generalnej w czasie uroczystej Eucharystii.

Jeżeli Bóg wlał w Twoje serce pragnienie podjęcia naszego sposobu życia i niesienia pomocy zmarłym cierpiącym w czyśćcu, by mogli osiągnąć pełnię szczęścia, to napisz albo przyjedź.

Warunki przyjęcia do Zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek:

*szczere pragnienie służenia Bogu w życiu zakonnym (powołanie)

*zdrowie psychiczne i fizyczne

*wiek 16 - 35 lat.

Bliższe informacje pod adresem:

DUSZPASTERSTWO POWOŁAŃ

Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych

UL. POPRZECZNA 1, 05-070 SULEJÓWEK,

tel. 0/22/783 13 64; e-mail: powolaniowka@o2.pl

**************

MŁODZIEŻOWE DZIEŁO POMOCY DLA CZYŚĆCA

* MDPC *

To działająca przy Zgromadzeniu Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych katolicka grupa modlitewna przeznaczona dla młodzieży żeńskiej i męskiej, pragnącej nieść pomoc duszom czyśćcowym oraz poznawać coraz bardziej naukę Kościoła Katolickiego na temat życia wiecznego i rzeczy ostatecznych człowieka, a więc śmierci, sądu, życia po śmierci: nieba, czyśćca, piekła. MDPC jest częścią tzw. Apostolskiego Dzieła Pomocy dla Czyśćca, skupiającego osoby wiekowo starsze niż młodzież.

Kim jest Członek Młodzieżowego Dzieła?

- Przyjacielem Boga, troszcząc się o życie zgodne z Jego wolą.

- Przyjacielem Kościoła, włączając się świadomie w jego misję przez poznawanie i rozszerzanie katolickiej nauki o życiu wiecznym. Stara się być w swoim środowisku świadkiem nadziei życia wiecznego.

- Przyjacielem zmarłych cierpiących w czyśćcu, niosąc im pomoc przez codzienną dowolną modlitwę w ich intencji, uczestnictwo w życiu sakramentalnym i patrzenie z wiarą na wszystkie wydarzenia związane z życiem, przemijaniem, śmiercią. Troszczy się również o pozyskiwanie nowych członków Dzieła.

-Przyjacielem Zgromadzenia, włączając się w jego charyzmat, poznając jego duchowość i modląc się o nowe powołania do Sióstr Wspomożycielek. Każdy poniedziałek jest dniem duchowej i modlitewnej łączności Sióstr i Członków Dzieła.

Patronem Młodzieżowego Dzieła jest: św. Franciszek z Asyżu.

Odpowiedzialną za Dzieło z ramienia Zgromadzenia jest jedna z Sióstr.

Jak włączyć się do MDPC?

Należy zgłosić swoje pragnienie niesienia pomocy zmarłym; wypełnić otrzymaną od siostry moderatorki Kartę Członka Dzieła i odesłać na adres :

MŁODZIEŻOWE DZIEŁO POMOCY DLA CZYŚĆCA

przy Zgromadzeniu Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych

ul. Poprzeczna 1,  05-070 Sulejówek

tel.: 022/ 487.86.08  lub kom. 0/ 698.230.430

e-mail: